فصل [ تأثّر ]
آيهها تا آنكه او را از هر فهميدنى حالتى و نشاطى و ترسى حاصل شود و دل او متّصف شود به اندوه و ترس و امّيد و غير اينها . و هرچند معرفت تمامتر باشد ترس خدا در غالب احوال بر قلب مستولى خواهد بود از براى آنكه در آيههاى قرآن غالب آن است كه كار را تنگ گرفتهاند . نمىبينى كه هيچ آيهاى در قرآن نيست كه متضمّن ذكر آمرزش و رحمت باشد مگر آنكه ضَمّ شده به آن شرطى چند كه عارف از رسيدن به آن قاصر است ، مثل آيهء : « وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ » يعنى به درستى كه من آمرزندهام « 3 » . و بعد از آن « 4 » در عقب اين چهار شرط ذكر شده كه : « لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى » « 5 » يعنى مىآمرزم كسى را كه توبه كند و ايمان بياورد و عمل خوب بكند و بعد از آن مهتدى به حقّ شود . و مثل آيهء : « وَ الْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ * إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا