حرمت غيبت شامل جماعتى نيست كه گمراهند زيرا كه حكمى كه در غيبت فرمودهاند
[ m . a 36 ]
در شأن مؤمنان است و در حقّ برادر كه عبارت است از « 1 » برادر مؤمن ، پس شامل نخواهد بود كسى را كه اعتقاد به حقّ نداشته باشد .
و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه اصل غيبت منقسم به ده قسم مىشود :
اوّل : آن است كه از براى فرونشاندن خشم باشد .
دوم : آن است كه از براى همراهى جمعى باشد .
سيُم : آن است كه از براى تهمت باشد .
چهارم : آن است كه تصديق نمايد « 2 » چيزى را كه شنيده باشد بدون آنكه صدق و كذب آن را معلوم كرده باشد .
پنجم : آن است كه از راه بدگمانى باشد .
ششم : آن است كه از رهگذر حسد باشد .
هفتم : آن است كه از راه سُخريّت و استخفاف باشد .
هشتم : آن است كه از راه تعجّب و استبعاد باشد .
نهم : آن است كه از راه دلتنگى و ملال باشد .
دهم : آن است كه از براى زينت و آراستگى باشد .
بعد از آن فرمودند : اگر غيبت كسى كرده باشى و به آن كس برسد حلّيّت از وى طلب « 3 » نما . و اگر به او نرسيده باشد از خداى عزّ و جلّ استغفار كن .
و ساير آفات زبان مستغنى است از بيان .
هامش
( 1 ) .a- برادر كه عبارت است از .
( 2 ) . نمايد /a sنمايند . درmهم مىشود اين طور خواند .
( 3 ) .a s- از وى طلب .