أخيرا نسخهء مذهّب ونفيس ديگرى از اين روايت در كتابخانهء كاشف الغطاى نجف شناسايى شده است .
2 . دورهء رواج نزد خواص ( از 516 ق تا زمان محمد تقي مجلسي )
پس از آنكه روايت به هم آميختهء ابن اعلم وابن مطهر ، به نقل از بهاء الشرف ، به گونهاى فراگير مورد توجه قرار گرفت ؛ نزديك به 5 قرن اين كتاب تنها نزد خواص وبزرگان رايج بود .
عمدهء فعاليتها در اين دوران بر محور كتابت واستنساخ ومقابلهء نسخههاى صحيفة مىگردد . وبسيارى از بزرگان به رونويسى ونسخهبردارى از صحيفهء سجاديه روى آوردهاند . در اين روند صحيفهنگارى ، هر دانشمندى نسخهء دانشمند پيشين خود را معتمد قرار داده وأساس كتابت خود را بر آن مىنهاده است ، به گونهاى كه هيچ كتاب ديگرى را نظير صحيفهء سجاديه نمىتوان يافت كه تا اين اندازه « عالمان كتابتگر » داشته باشد . « 1 »
نخستين كسى كه در اين دوره به كتابت صحيفة پرداخته محمد بن إدريس حلى ( 598 ق ) است كه رجب 570 ق الصحيفة الكاملة را به خط خود كتابت نمود . وى همچنين در حاشيهء نسخهء خود به درج معاني لغات مشكل پرداخت وآن را به صورت رسالهء جداگانهاى درآورد . در مورد فعاليتهاى ابن إدريس پيرامون صحيفة در ادامه بيشتر خواهيم نوشت .
پس از ابن إدريس ، أبو الحسن علي بن محمد سكونى حلى معروف به ابن سكون ( ح 606 ق ) از دانشمندانى بود كه صحيفة را از بهاء الشرف نقل وبه كتابت آن پرداخت .
هامش
( 1 ) . براي اطلاع بيشتر ر . ك : عالمان صحيفهنگار ، أبو الفضل حافظيان ، سفينة ، س 2 ، ش 7 ، تابستان 1384 ش ، ص 109 - 115 .