از آنجا كه همگى راويان اين سند أهل مصر بودند ودور از مركز شيعيان ، از اين روايت در هيچيك شيعي نامى نيامده است . « 1 »
5 . ابن حمّاد ( علىّ بن حمّاد بن العلاء )
از اين روايت تنها در اجازهء محمد بن شهاب الدين أحمد بن نعمة اللّه بن خاتون عاملي به سيد إبراهيم بن حسين حسينى همداني ياد شده است . « 2 »
6 . ابن اشكيب ( حسين بن اشكيب مروزى )
از ميان پيشينيان فقط ميرزا عبد اللّه أفندي نسخهاى از اين روايت را به خط ابن مقله مشاهده « 3 » ودعاى نوزدهم آن را در صحيفهء ثالثهء خود نقل كرده است . « 4 »
تا چندى پيش ، از اين روايت هيچ اثرى موجود نبود ، تا اينكه در سال 1383 ش بر أساس نسخهء منحصر آن در كتابخانهء آية اللّه سيد محمد على روضاتى به چاپ رسيد . « 5 »
اين دستنويس به خط محمد باقر حسينى سلطاني شوشترى در 1123 ق استنساخ شده وسيد أمير ذو الفقار ، آن را به شاه سلطان حسين صفوى ( 1105 - 1135 ق ) تقديم كرده است . در 138 برگ 9 سطرى .
روايت ابن اشكيب 44 دعا دارد وسلسله سند آن اينگونه است :
قال : حدّثني محمد بن الوارث ، قال : حدّثنا الحسين بن إشكيب ، عن عمير بن هارون بن المتوكل البلخي ، قال : حدّثني أبي . . . .
هامش
( 1 ) . براي اطلاعات بيشتر ر . ك : صحيفهء سجاديه : روايت حسين بن اشكيب ، ص 42 - 44 .
( 2 ) . براي متن آن ر . ك : بحار الأنوار ، ج 106 ، ص 105 .
( 3 ) . الصحيفة السجادية الثالثة ، ميرزا عبد اللّه أفندي أصفهاني ، ص 11 .
( 4 ) . همان ، ص 84 - 85 .
( 5 ) . صحيفهء سجاديه : روايت حسين بن اشكيب ، مقدمه : سيد احمد سجادى ، أصفهان ، مركز تحقيقات رايانهاى حوزهء علميهء أصفهان ، 1383 ش ، 219 ص . به همراه نسخه برگردان دستنويس كتابخانهء علّامهء روضاتى .