تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ميراث حديث شيعه — صفحة 134

مساهمون:

ص١٣٤
ومستند اين نوع از استخاره ، دو روايت است ، كه يكى از طريق شيعه روايت شده ، وليكن اشتباهى در متن آن هست وديگرى از طريق عامّه منقول است . « 1 » وليكن در أمثال اين أمور ، به أحاديث ضعيفه وعامّيّه مستند شدن ، قصورى ندارد واين حقير شكسته ، در أمور مشتبهه كه حيرت در آن به هم رسيده ، به اين عنوان استخاره نموده‌ام وبسيار بوده كه آيات مناسبهء منطبقه بر آن واقعه آمده كه صريح در خوبى يا بدى بوده وآخر ، خيريّت يا شرّيّت آن ، به ظهور پيوسته . واللّه تعالى هو الموفّق . طريق دوم : از مفضّل بن عمر منقول است كه گفت : با جمعى از أصحاب در خدمت امام جعفر صادق عليه السّلام نشسته بوديم ، پس يكى از ايشان به خدمت حضرت عرض كرد كه : گاه هست ارادهء كار مىكنيم ، پس مصحف مجيد را برمىداريم وحاجت خود را به خاطر مىآوريم وقرآن را مىگشاييم وبعد از آن به اوّل ورق اوّل نظر مىكنيم وبه آن ، استدلال بر نيك وبد حاجت خود مىكنيم ؟ حضرت فرمود كه : مىدانيد كه به چه نحو بايد كرد ؟ واللّه كه نمىدانيد . گفتم : فداى تو شوم ، چگونه بايد كرد ؟ فرمود كه : هرگاه يكى از شما را حاجتي باشد وقصد آن داشته باشد ، نماز جعفر را بجا آورد ودعايش را بخواند وچون فارغ شود ، مصحف را بردارد ونيّت كند فرج آل محمّد را كه ظهور حضرت صاحب الامر عليه السّلام در اين نزديكى خواهد شد وبگويد : اللّهمّ إن كان في قضائك وقدرك أن تفرّج عن وليّك وحجّتك في خلقك ، في عامنا هذا أو في شهرنا « 2 » هذا ، فأخرج لنا « 3 » آية من كتابك نستدلّ بها على ذلك . پس مصحف را بگشايد وهفت ورق را بگرداند واز پشت ورق هفتم ، ده سطر بشمارد ونظر كند به سطر يازدهم ، كه در آن‌جا امرى بر أو ظاهر خواهد شد در آن مطلبي كه براي آن گشوده ، پس مصحف را بر هم مىگذارد وبار ديگر براي حاجت خود قصد مىكند ومصحف مجيد را مىگشايد وبه همان نحو كه مذكور شد ، عمل مىكند ، تا حاجت أو ظاهر شود . « 4 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : فتح الأبواب ، ص 156 از امام شيخ خطيب متغفرى سمرقندى در كتاب الدعوات ؛ بحار الأنوار ، ج 88 ، ص 241 ، ح 1 به نقل از فتح الأبواب . ور . ك : مفاتح الغيب ، ص 44 . ( 2 ) . مكارم الأخلاق : وشهرنا ؛ فتح الأبواب : وفي شهرنا . ( 3 ) . مكارم الأخلاق وفتح الأبواب : + رأس . ( 4 ) . مكارم الأخلاق ، ص 324 ؛ فتح الأبواب ، ص 277 هر دو بدون اسناد به معصوم عليه السّلام ؛ بحار الأنوار ، ج 88 ، ص 245 ، -