[ 239 ]
وَاسَاكَ مَنْ تَغَافَلَ عَنْكَ .
مواسا كرد با تو آن خردمند * كه گشت از ذات تو آسوده خرسند
[ 240 ]
وَالَاكَ مَنْ لَمْ يُعَادِكَ « 1 » .
بناى دوستى با هر كه دشمن * نباشد هست محكم بشنو از من
[ 241 ]
وَيْلٌ لِلْحَسُودِ مِنْ حَسَدِهِ « 2 » .
حسودان از حسد در ويل زارند * حسودان از صفا بويى ندارند
[ 242 ]
وَلِيُّ الطِّفْلِ مَرْزُوقٌ .
ولىّ طفل روزىمند باشد * به داده در جهان خرسند باشد
[ 243 ]
وَيْلٌ لِمَنْ وَتَرَ الأحْرَارَ .
به ويل آن كس حقيقت شد سزاوار * كه باشد دشمن ابرار وأحرار
[ أحاديث مبدوّ به « لا » ]
لاملف . . . ( ؟ ) . .
[ 244 ]
لا دينَ لِمَنْ لا مُرُوَّةَ له .
نباشد مرد بي دين را مروت * چنين گويد على گنج فتوت
[ 245 ]
لا فَقْرَ لِلْعَاقِلِ .
نباشد مرد عاقل هيچ درويش * وگر مالش نباشد بيش از بيش
هامش
( 1 ) . مى ، يعادلك ، وفي هامشه : يغادرك - يعادلك .
( 2 ) . مر ، هامش مى : « لحسده » ، هامش مر : من حسده .