[ متن رساله ]
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم نوبتي داعى مسكين ، قدمِ قَلَم در ساحت أشارت امام الموحدين أمير المؤمنين علي بن أبى طالب عليه السلام روان كرده بود كه در جواب كميل بن زياد فرموده وبزرگى فصيح گفت كه مغلق نوشته اگر چنان فصيح بنويسى كه عامه فهم كنند ، فايدهء آن عامتر .
فرمان مشتمل شد ودر بيان واضح شروع نمود واز اللَّه تعالى توفيق اتمام خواست - إنّهُ وَليُّ الإجَابةِ والإنعام .
كميل بن زياد كه يكى از ملازمان حضرت أمير بود ، روزى از آن حضرت سؤال كرد كه : مَا الْحَقيقَة ؟ آنچه در أفواه مردم در مقابل شريعت وطريقت آن را حقيقت خوانند ، چه چيز است ؟
أمير فرمود : ما لَكَ [ وَ ] الْحَقيقَة ؟ چه كار دارى تو با سؤال از حقيقت ؟
كميل گفت : أَوَ لَسْتُ صاحِبَ سِرِّك ؟ آيا من در حقيقت صاحب سرّ تو نيستم كه مىفرمايى : تو را با حقيقت چه كار ؟
أمير گفت : بَلى وَلكِنْ يُرَشَّحُ عَلَيْكَ ما يَطْفَحُ مِنّي ؛ بلى تو صاحب سِرّ منى در بيان حقيقت ، اما با تو چه حاجت است به بيان ؛ صبر كن تا پوشيده آيد بر تو آنچه