برمىانگيزاند ، چون خداوند ذاتاً كامل و جامع تمام صفات جمال ، جلال و عظمت است .
اين نوع عبادت ، بهترين و عاليترين مرتبهء عبادت است كه كسى نمىتواند اين چنين عبادتى را انجام دهد مگر آنان كه وجودشان را در ذات اقدس حق فانى و محو ببينند و در برابر وجود مطلق الهى براى خود موجوديتى احساس نكنند تا در عبادتشان نفع شخصى در نظر بگيرند و يا از عقوبتى كه متوجه آنان است بترسند و تنها توجهشان به پروردگارشان و خالقشان باشد و به جز او از همه جا و از همه كس ببرند و قطع توجه كنند .
آرى ، تنها آنان كه به اين مرحله از بندگى رسيدهاند ، مىتوانند عبادت خالصانه انجام دهند به طورى كه در عبادتشان جز ذات پاك پروردگار انگيزهء ديگرى در خود احساس نكنند و ما جز معصومين ( عليهم السلام ) كسى را سراغ نداريم كه به اين مرتبه از بندگى برسد و چنين عبادتى را انجام دهد چون كه تنها آنانند كه به مرحلهء اخلاص رسيدهاند و از بندگان خالص و مخلص گرديدهاند كه شيطان نمىتواند به آنان نزديك گردد و آنها را اغوا كند . آنان مصداق كامل همان آيه شريفه هستند كه مىفرمايد :
« وَ لْأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ » . ( سورهء حجر / 40 - 29 )
« و همه آنها را گمراه خواهم ساخت مگر بندگان مخلصت را . »
على ( عليه السلام ) اميرمؤمنان و پيشواى پرستش كنندگان نيز در اين مقام مىگويد : از ترس آتش و يا به آرزوى بهشت تو را پرستش نمىكنم بلكه تو را سزاوار پرستش مىبينم و تو را مىپرستم . « 1 »
هامش
( 1 ) . مرآت العقول 2 / 101 .