شرك چگونه محقق مىگردد ؟
اگر نوع خاصى از خضوع و تزلزل در برابر غير خدا مورد نهى واقع گردد و يا يك نوع عبادت گرچه براى خداست ، ممنوع شود مانند : روزهء عيد فطر ، عيد قربان ، نماز خواندن زنان در حال حيض ، انجام دادن حج در غير ماههاى حرام ، همهء اينها حرام و شرعاً ممنوع مىباشد و مرتكب آنها سزاوار عقاب و مجازات خواهند بود ولى با اين حال انجام دادن چنين عبادتهاى حرام كه ممنوع گرديده است ، انسان را مشرك و كافر نمىسازد . بنابراين ، ارتكاب به هر كار حرام ، مستلزم شرك و كفر نمىباشد زيرا قبلًا روشن گرديد كه شرك عبارت است از اينكه انسان در برابر انسان و يا موجود ديگر اظهار ذلت و كوچكى كند ولى با اين عقيده و انگيزه كه شخص خضوع كننده ، خود را بنده و طرف خضوع را « رب » و خداى خود پندارد و به قصد بندگى و عبوديت ، از آن تجليل و احترام كند .
پس كسى كه بدون قصد بندگى ، به غير خدا سجده كند گر چه اين عمل گناه و حرام است ولى هيچ گاه موجب كفر و ارتداد و خارج شدن از دين نخواهد شد زيرا ملاك اسلام و مسلمانان ، اقرار به شهادتين يعنى توحيد و نبوت است و همين اقرار به شهادتين مال و جان انسان را محترم نموده و از نظر شرعى از هر گونه تعدى و تجاوز مصون و محفوظ مىدارد . اين يك حقيقت مسلم است كه با روايت متواتر و يقينآور كه از طريق شيعه و سنى نقل گرديده و ثابت شده است . « 1 »
با اين وضع چگونه مىتوان كسانى را كه با داشتن اقرار به شهادتين قبر پيامبر و اوصياى او را به عنوان تقرب به پيشگاه خداوند زيارت مىكنند ، مشرك خواند و آنان را متهم به كفر و زندقه نمود ؟ ! در صورتى كه قرآن مجيد مىگويد :
هامش
( 1 ) . براى آشنايى با اين حقيقت كه اسلام دائر مدار شهادتين است - به پاورقى شمارهء ( 17 ) از بخش تعليقات مراجعه فرماييد !