قرآن از ديدگاه قرآن و حديث
آنجا كه سخن به فضيلت قرآن رسيد چه بهتر كه انسان مكث و توقف كند و خود را در برابر قرآن ، كوچك ببيند و به عجز و زبونى خويش اعتراف نمايد چون اعتراف به عجز و نارسايى ، در بيان عظمت قرآن شايد شايستهتر و رساتر از گفتار و يا قلمفرسايى در مدح و ثناى آن باشد ؟ !
انسان آن موجود ممكن و محدود ، چگونه مىتواند حقيقت و واقعيت گفتار خداى بزرگ و نامتناهى را درك نموده و آن ذات بىنهايت را در مغز كوچك خود بگنجاند و با كدام نيرو مىتواند موقعيت و ارزش واقعى قرآن را در مغز نارساى خود ترسيم و سپس بيان كند ؟ !
يك نويسنده - - هر چند هم توانا باشد - - در اينباره چه مىتواند بنويسد و يا يك خطيب گويا هرچند هم گوياتر باشد چه بر زبان آرد كه شايستهء آن باشد ؟ ! آيا موجود محدود مىتواند به جز يك موجود محدودى را توصيف و تعريف كند ؟
در عظمت قرآن همان بس كه گفتار و كلام پروردگار بزرگ است و در مقام و منزلت آن همان بس كه معجزهء پيامبر خاتم ( صلىالله عليه وآله و سلم ) و آياتش متكفل هدايت بشر و ضامن سعادت انسانهاست . افراد بشر را در تمام شئون زندگى و در همهء قرون و اعصار رهبرى مىكند . مجد ، سيادت و سعادت هميشگى آنان را تضمين و تأمين