ائمه شمرده است . » « 1 » آنگاه به چند حديث « 2 » كه در فضيلت « مفضّل » آمده اشاره مىنمايد و در پايان در بارهء احاديثى كه در ردّ مفضّل است و نيز ضعيف بودن وى در نزد برخى از علما ، سخنانى دارد كه ما اين سخنان را - ان شاء اللَّه - در پايان اين بخش مىآوريم .
« شيخ آقا بزرگ تهرانى » در فضيلت مفضّل و كتابش چنين مىنگارد :
« اين كتاب از آن ابو عبد اللَّه يا ابو محمد ، مفضّل بن عمر جعفى كوفى است .
« نجاشى » در رجالش آن را كتاب « فكر » ناميده و يكى از دانشمندان بر آن ، نام « كنز الحقائق و المعارف » ( گنجينهء حقايق و معارف ) نهاده است . « سيد بن طاوس » در كتاب « كشف المحجة » و « امان الاخطار » امر نموده كه اين كتاب همراه باشد و در آن انديشه شود . . . نيز به خاطر جليل و شريف بودن اين دو كتاب « 3 » ، مرحوم مجلسى عينا هر دو را در « بحار الانوار » « 4 » آورده است . » « 5 » صاحب مستدرك - رضوان اللَّه عليه - نيز از جملهء عالمانى است كه از جايگاه رفيع او دفاع كرده و به شبهات برخى از روايات پاسخ داده است . « 6 » « آيت اللَّه خويى » - رضوان اللَّه عليه - مفسّر ، فقيه و رجالى بزرگ در بارهء مفضّل مىگويد :
« در جلالت و عظمت مفضّل همين قدر بس كه امام صادق - عليه السّلام - او را مورد چنين لطف و عنايتى قرار داد و كتاب مشهور به « توحيد مفضّل » را به او
هامش
( 1 ) « منتهى الآمال » ، ج 2 ، باب نهم ، فصل هفتم ، ص 442 و 443 .
( 2 ) اين احاديث را در بخش مفضّل از ديدگاه روايات آورديم .
( 3 ) كتاب « توحيد مفضّل » و « توحيد هليله » .
( 4 ) « بحار الانوار » ، ج 3 ، ص 57 و 152 .
( 5 ) « الذّريعة الى تصانيف الشيعة » ، ج 4 ، ص 482 و 483 .
( 6 ) در صفحات بعد ، سخن مرحوم حاج شيخ عباس قمى در اين باره مىآيد .