افرادش را متهم مىكرد تا آنان را از مرگ و نابودى به دست دشمنان برهاند . اين است راز احاديثى كه در ذم اصحابى رسيده كه عدالت و وثوق آنها جاى هيچ شكى ندارد . « مفضّل » نيز از همين گروه است كه بايد احاديث در ردّ او را حمل بر « تقيّه » نمود .
امام صادق - عليه السّلام - به « عبد اللَّه بن زرارة بن اعين » مىگويد :
« به پدرت سلام برسان و به او بگو : اگر سخنى عليه تو مىگويم بدان كه براى دفاع از توست . مردم و دشمنان همواره تلاش مىكنند افرادى را كه در نزد ما جايگاه دارند و به ما نزديكند ، بيازارند . آنان اين افراد را به خاطر دوستى ما به آنان ، نكوهش مىكنند و مىكشند . در عوض ، هر كه را كه ما نكوهش مىكنيم و ردّ مىنماييم ستايش مىكنند . [ بگو به پدرت : ] اگر در ظاهر تو را نكوهش و ردّ مىكنم به خاطر آن است كه تو به ولايت ما شناختهشدهاى و همه مىدانند كه طالب مايى ؛ از اين رو در نزد مردم مذموم و ناپسندى چون كه ما را دوست دارى و به جانب ما مايلى پس خواستم تو را در ظاهر ردّ و نكوهش كنم تا در نزد مردم محبوب باشى و بدين ترتيب به دينت آسيب نرسد و شرّ آنان از تو برداشته شود . » « 1 » در اين باره شيخ عباس قمى - ره - مىگويد :
« و امّا روايات قدح در مفضّل قابل معارضه با اخبار مدح او نيستند . شيخ ما در خاتمه مستدرك ، كلام را در حال او بسط داده و از روايات قدح در او جواب داده و كسى كه رجوع كند به توحيد مفضّل كه امام صادق - عليه السّلام - براى او فرموده ، خواهد دانست كه مفضّل نزد آن حضرت ، مرتبه و منزلتى عظيم داشته و
هامش
( 1 ) « وسائل الشيعة » ، ج 3 ، ص 584 و « رجال كشى » ، ص 91 .