روايت اول : امام صادق ( ع ) از پدرانش بلا واسطه از پيامبر نقل مىفرمايد كه : مردى به خدمت پيامبر اكرم ( ص ) آمد و از درد سينه شكايت كرد حضرت فرمود از قرآن شفا بگير ! زيرا ، خداى تعالى مىفرمايد :
وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ
« 1 » قرآن شفاى دردهايى است كه در سينه مىباشد .
روايت دوم : صدوق بدون واسطه از پيامبر ( ص ) نقل مىكند : شفاى امت من در يك سوم آيهاى از قرآن يا شربتى از عسل يا نيشتر حجّام مىباشد .
روايت سوم : از امام باقر عليه السلام نقل شده است كه : هر كس سوره حمد او را معالجه نكند چيزى او را درمان نمىكند .
روايت چهارم : از امام ابى الحسن عليه السلام آمده است كه فرمود : هر كس آية الكرسى را به هنگام خواب بخواند از بيمارى فالج نمىترسد و هر كس بعد از هر نمازى بخواند جانور سمى او را آزار نمىرساند .
روايت پنجم : اصبغ بن نباته در حديث طولانى نقل كرد : مردى در پيشگاه امير المؤمنين بلند شد عرضه داشت در شكم من آبى زرد است آيا دوايى دارد ؟ فرمود : بله : بدون خرج كردن درهم و دينارى براى شفاى آن . آية الكرسى را بر شكمت بنويس و نيز آن را مىنويسى و مىخورى و ذخيره در شكم قرار مىدهى به اذن خدا تندرست مىشوى . مرد دستور حضرت را انجام داد به اذن حق تعالى شفا يافت .
قسم دوم : در كافى دانستن قرآن
در اين مورد روايات زيادى موجود است . به مقدارى اندك اكتفا مىكنيم : روايت اول : حسين بن احمد منقرى نقل كرد گفت : از ابا ابراهيم عليه السلام شنيدم مىفرمود : هر
هامش
( 1 ) . 10 / يونس ، 57 .