روايت ششم : ابو بصير از امام صادق عليه السلام روايت كرد كه آن حضرت فرمود : شيعيان ما كسانى هستند كه وقتى با خود خلوت كنند زياد ياد خدا نمايند .
روايت هفتم : از آن حضرت آمده است كه فرمود : خداى تعالى به موسى عليه السلام وحى فرمود : در شب و روز ياد مرا نما و به هنگام ياد من خاشع باش .
روايت هشتم : از آن حضرت وارد شده كه فرمود : خداى تعالى مىفرمايد : اى فرزند آدم ! مرا در جمع ياد نما ! من در جمعى بهتر از جمع شما يادت نمايم .
روايت نهم : از پيامبر ( ص ) روايت شده كه فرمود : چهار چيز است كه تنها به مؤمن مىرسد :
سكوت و آن اولين گام عبادت است و تواضع براى خداى سبحان و ذكر خدا در همه حالات و كم چيزى يعنى ثروت كم .
روايت دهم : از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود : مؤمن به هر مرگى مىميرد ، غرق مىشود و با آمدن آوار مىميرد و به درنده مبتلا مىگردد و به صاعقه مىميرد ، ولى هيچ كدام از اين حوادث در صورتى كه ذاكر خدا باشد او را نمىكشد . و در روايت ديگر : اين حوادث بر او فرود نمىآيند در حالى كه ذاكر خدا باشد .
روايت يازدهم : در بعضى از احاديث قدسى آمده است : كه خداى تعالى فرمود : بر دل هر عبدى مطلع شوم و ببينم كه در بيشتر اوقات چنگ به ياد من زده است ، خودم تربيت او را به عهده مىگيرم و همنشين او مىگردم و با او گفتگو مىكنم و به او انس مىگيرم .
روايت دوازدهم : از پيامبر ( ص ) آمده كه فرمود : خداى سبحان مىفرمايد : وقتى بدانم كه بندهام غالبا اشتغال خاطر به من دارد ، هوسش را در درخواست و مناجات قرار مىدهم ، وقتى چنين شد اگر بندهام خواست غافل شود بين او و غفلتش فاصله مىاندازم .
و دوستان واقعى من ايشان هستند و ايشان پهلوانان واقعى مىباشند و كسانى هستند كه اگر خواستم اهل زمين را هلاك نمايم عذاب را به خاطر اين پهلوانان از مردم زمين برمىدارم .
روايت سيزدهم : از آن حضرت آمده است كه فرمود : در تورات تحريف نشده نوشته شده است كه حضرت موسى از خدايش پرسيد : پروردگارا ! آيا تو نزديكى كه من با تو در گوشى و نجوا كنم يا دور هستى كه من فرياد زنم ؟ خداى تعالى در پاسخ به وحى فرمود : اى موسى ! من همنشين كسانى هستم كه مرا ياد كنند . موسى عليه السلام پرسيد : چه كسانى در پناه تواند روزى كه پناهگاهى جز تو موجود نيست ؟ پاسخ فرمود :
آنان كه مرا ياد مىكنند و من ايشان را ياد مىكنم و در راه من دوستى مىنمايند و من ايشان را
عدة الداعي ونجاح الساعي (آداب راز ونياز به درگاه بى نياز) (فارسى) — صفحة 206
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٢٠٦