فرمود :
وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
« 1 » وقتى به انسان مصيبتى برسد در حال افتاده و يا نشسته و يا ايستاده دعا مىكند وقتى گرفتاريش را بر طرف كرديم طورى مىشود كه انگار ما را در گرفتارى پيش آمده نخوانده است و كارهاى اسرافكنندهها بر ايشان زينت داده شده است . و از امام باقر ( ع ) آمده است كه فرمود : شايسته است دعاى در راحتى انسان مؤمن بسان دعاى انسان به هنگام سختى باشد نه آن كه وقتى خداى تعالى به او عطا كرد سست شود و از دعا خسته گردد ، زيرا دعا مقام والايى دارد . علت اينكه اگر دعا به اجابت نرسد بايد مداومت در دعا كرد اين است كه چه بسا علت تأخير اين است كه خداى تعالى صدا و زيادى دعايش را دوست دارد پس سزاوار است كه محبوب خدا را ترك نكند . آيا روايت احمد بن محمد بن ابى نصر را نمىنگرى ؟ گفت : به ابى الحسن ( ع ) عرضه داشتم : فدايت شوم من در فلان سال حاجتى را از خدا درخواست كردم و از كندى اجابتش در دلم شكى وارد شد . حضرت فرمود : اى احمد ! از وسوسه شيطان تو را بر حذر مىدارم كه تو را نااميد كند زيرا ابا جعفر ( ع ) فرمود : مؤمن از خداى تعالى حاجتى را درخواست مىكند و خداى تعالى تسريع در اجابت نمىكند ، زيرا صداى او را دوست دارد و به شنيدن خواهشش علاقمند است ، سپس فرمود : به خدا قسم خداى تعالى هر چه از مطالب دنيوى بر مؤمنين تاخير بياندازد بهتر است از اينكه متاع دنيوى به ايشان دهد دنيا چه ارزش دارد ؟ و از امام صادق عليه السلام آمده است كه فرمود : بنده دوست خدا ، در حاجتى كه خداى تعالى را مىخواند خداى به فرشته موكل مىگويد حاجت بندهام را برآور ولى عجله نكن من دوست دارم كه ندا و صدايش را بشنوم ، ولى بنده دشمن خدا ، خداى را در حاجتى مىخواند و به فرشته موكل مىگويد : حاجت بندهام را برآور ! و عجله كن ! زيرا من از شنيدن درخواست و صدايش بدم مىآيد و فرمود : آنگاه مردم در مورد وى مىگويند كه به خاطر كرامتش پروردگار به او عطا كرده و آن شخص كه دعايش اجابت نشده است پيش خدا ارزشى نداشت و از آن حضرت ( ع ) آمده است فرمود : مؤمن پيوسته در خير و اميد و ( وسعت ) و رحمت پروردگار است تا زمانى كه عجله نكند به اينكه نااميد شود و دعا را ترك كند عرضه داشتم چگونه عجله مىكند ؟ فرمود : ( به اينكه مىگويد : ) من خداى را از فلان موقع تاكنون مىخوانم ولى حاجتم را نمىبينم . و از آن حضرت ( ع ) است كه مؤمن خداى تعالى را در حاجتى مىخواند خداى تعالى مىفرمايد : اجابت او را به تاخير بياندازيد تا آنكه صدا و دعايش
هامش
( 1 ) . 10 / يونس ، 12 .