مىيابد .
چهارم : اقرار به گناه چه بسا باعث گريه مىشود و اين بهترين آداب دعاست .
پنجم : با امر امام صادق ( ع ) موافقت مىكند .
امر دوازدهم : روى آوردن دل به سوى حق تعالى
زيرا كسى كه به تو رو نكند شايسته رو كردن نيست .
چنان كه كسى با تو گفتگو كند و تو ميدانى كه او از گفتگويش غافل است و با دلش از گفتگوى با تو رويگردان شده است ، او هم مستحق رويگردانى توست به اينكه با او گفتگو نكنى و از جوابش رويگردان شوى .
امام صادق عليه السلام فرمود : هر كس مىخواهد كه جايگاه خود را نزد خدا بفهمد ، جايگاه حق تعالى را به پيش خود بنگرد ، خداى تعالى بنده را به جايگاهى همانند جايگاه خود نزد بنده مىنشاند . و امير المؤمنين عليه السلام فرمود : خداى تعالى دعاى دلى كه متوجه غير خداست نمىپذيرد . بدون توجه قلبى دعا كردن معنايش آنست كه خواسته جدّى نيست و يا يقين به اجابت ندارد و يا خداى را نعوذ بالله ناتوان مىداند « 1 » .
و سيف بن عميره از امام صادق عليه السلام نقل كرده است كه : وقتى دعا كنى دلت را متوجه حق سبحانه نما .
و از جمله چيزهايى كه خداى تعالى به حضرت عيسى ( ع ) وحى كرده اين است كه :
اى عيسى ! مرا نخوان ! جز در صورتى كه گريه و زارى نمايى و همت تو مصروف يك چيز باشد وقتى اين گونه مرا بخوانى تو را اجابت مىكنم .
از ائمهء عليهم السلام : آمده است كه دو ركعت نماز با تدبر بهتر از زنده داشتن يك شب با دلى مشغول است . از ائمه اطهار عليهم السلام روايت شده كه : نماز بدون حضور قلب نفعى به حال تو ندارد . و از سنتهاى ادريس عليه السلام است كه : وقتى مشغول نماز شديد خاطرهها و افكار خود را متوجه نماز سازيد و خداى را با حالى پاكيزه و با نشاط بخوانيد و از او با خضوع و با
هامش
( 1 )هر چه روييد از پى محتاج رست * تا بيابد طالبى چيزى كه جست
هر كه جويا شد بيابد عاقبت * مايهاش ورد است و اصل مرحمت
هر كجا دردى دوا آنجا رود * هر كجا پستى است آب آنجا رود
آب كم جو تشنگى آور بدست * تا بجوشد آبت از بالا و پست
تا نزايد طفلك نازك گلو * كى روان گردد ز پستان شير او