آيات شاهد باب شصت و هفتم : ايجاز
ص 259 س 17
« فَقالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوارَتْ بِالْحِجابِ »
سورة ص ؛ 38 آيه 32 .
پس ( سليمان ) گفت : بدرستى كه من دوستى مال بسيار را بر ياد پروردگارم ( نماز ) برگزيدم تا وقتى كه ( خورشيد ) در پرده ( غروب ) پنهان شد .
ص 260 س 24
« وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ »
سورة الحشر ؛ 59 ، آيه 9
و كسانى كه پيش از ايشان ( مهاجران ) در سراى ( هجرت ( مدينه ) ) جاى گرفتند و ايمان را خالص گردانيدند آنان را كه به سويشان مهاجرت كردند دوست مىدارند .
ص 261 س 6
« إِنَّ اللَّهَ . . .
تَذَكَّرُونَ
« 1 »
»
سورة النّحل ؛ 16 ، آيه 90
ص 264 س 10
« وَ لَمَّا وَرَدَ ماءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُونَ وَ وَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ امْرَأَتَيْنِ تَذُودانِ قالَ ما خَطْبُكُما قالَتا لا نَسْقِي حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعاءُ وَ أَبُونا شَيْخٌ كَبِيرٌ فَسَقى لَهُما »
سورة القصص ؛ 28 ، آيات 23 - 24
و چون موسى به آب ( سرزمين ) مدين رسيد دستهاى از مردم را بر سر آن يافت كه ( چارپايان خود را ) آب مىدادند ، و در مكانى پايينتر از ايشان ( يا جز ايشان ) دو زن را يافت كه ( گوسفندان خود را از آبشخوار ) منع مىكردند ( موسى ) گفت : كار شما چيست گفتند : ما ( گوسفندان ) را آب نمىدهيم تا شبانان بازگردند درحالىكه پدر ما پيرى سالخورده است پس موسى براى آن دو زن ( گوسفندانشان را ) آب داد .
ص 265 س 13
« وَ لَوْ شاءَ . . .
أَجْمَعِينَ »
سورة النحل ؛ 16 ، آيه 9
. . . و اگر ( خدا ) مىخواست شما همه را هدايت مىكرد .
ص 265 س 19
« لَوْ نَشاءُ . . .
هذا »
« 2 » سورة الانفال ؛ 8 ، آيه 31
ص 266 س 8
« وَ بِالْحَقِّ . . .
نَزَلَ »
سورة الاسراء ؛ 17 ، آيه 105
و آن ( قرآن ) را به حق نازل كرديم و به حق نازل شد .
ص 266 س 10
« قُلْ . . .
الصَّمَدُ »
سورة الاخلاص ؛ 112 ، آيه 1 - 2
بگو ( اى پيامبر ) اوست خدا ، يكى است ( يا شأن چنين است كه خدا يكى است ) . و خدا صمد « 3 » است .
هامش
( 1 ) - براى ترجمه آن ر ك : ص 409 .
( 2 ) - براى ترجمه آن ر ك : ص 417 .
( 3 ) - مفسّران براى صمد معانى متعدّدى آوردهاند : 1 ) سرور و سيّد در نهايت سرورى كه آهنگ او كنند 2 ) ذات دائمى ازلى و