تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلا نَوْمٌ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الْأَرْضِ . . . »
« 1 » إلى آخرِ الآيةِ ، وأشهَدُ أن لا إلهَ إلّااللَّهُ ( وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ ) ، وأشهَدُ أنّ مُحمّداً صلى الله عليه وآله عَبدُهُ ورَسولُهُ اجتَباهُ وهَداهُ إلى صِراطٍ مُستَقيمٍ ، الحَمدُ للَّهِ الّذي أكَرَمَنا بِنُبُوَّتِهِ واختَصَّنا بوَلايَتِهِ . يا مَعشَرَ أبناءِ المُهاجِرينَ والأنصارِ مَن كانَت عِندَهُ مَنقَبَةٌ في عليِّ بنِ أبي طالبٍ عليه السلام فلْيَقُمْ ولْيَتَحَدَّثْ .
قالَ : فقامَ النّاسُ فسَرَدوا « 2 » تِلكَ المَناقِبَ - فقالَ عبدُ اللَّهِ : أنا أروى لهذهِ المَناقِبِ مِن هؤلاءِ ، وإنّما أحدَثَ عليٌّ الكُفرَ بعدَ تَحكيمِهِ الحَكمَينِ - حتَّى انتَهَوا في المَناقِبِ إلى حديثِ خَيبَرَ « لَاعطِيَنَّ الرّايَةَ غَداً رجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ ورَسولَهُ ويُحِبُّهُ اللَّهُ ورَسولُهُ كَرّاراً غيرَ فَرّارٍ ، لا يَرجِعُ حتّى يَفتَحَ اللَّهُ على يَدَيهِ » ، فقالَ أبو جعفرٍ عليه السلام : ما
شرح
در آسمانها وزمين است از آنِ اوست . . . » وگواهى مىدهم كه هيچ خدايى جز اللَّه نيست [ يگانه است وبىانباز ] وگواهى مىدهم كه محمّد بنده وفرستادهء خداست وأو را برگزيد وبه راهى راست رهنمونش ساخت . سپاس وستايش خداوندى را كه با نبوّت خويش ما را كرامت بخشيد وولايتش را ويژهء ما گردانيد . اى گروه فرزندان مهاجران وأنصار ! هريك از شما منقبتى از علي بن أبي طالب عليه السلام مىداند برخيزد وبگويد .
مردم برخاستند ويكايك آن مناقب را بازگو كردند . عبداللَّه گفت : من خود اين مناقب را از قول اينان روايت مىكنم اما على بعد از واگذاردن حكميت به دو حَكَم كافر شد . حضّار همچنان مناقب علي عليه السلام را برشمردند تا به حديث خيبر رسيدند كه پيامبر فرمود : « فردا اين پرچم را به دست مردى مىسپارم كه خدا ورسولِ أو را دوست مىدارد وخدا ورسولش نيز أو را دوست دارند ، مهاجمى ناگريزنده است وبر نمىگردد تا خداوند به دست أو فتح را نصيب فرمايد » . امام باقر عليه السلام به أو فرمود :
دربارهء اين حديث چه مىگويى ؟ عبداللَّه
هامش
( 1 ) . البقرة : 255 .
( 2 ) . سَرَدَ : فلان يسرد الحديث سرداً إذا كان جيّد السياق له . ( الصحاح : 2 / 487 ) .