نعصي اللَّه ورسوله ، فإن سألت اللَّه تعالى أن يطيل أعمارنا ولا يميتنا إلّاإذا شئنا لنعبده ونجاهد أعداءه ! فقال لهم بشر بن أيّوب : لقد سألتموني عظيماً وكلّفتموني شططاً .
ثمّ إنّه قام وصلّى ودعا وقال : إلهي أمرتني أن نجاهد « 1 » أعداءك ، وأنت تعلم أنّي لا أملك إلّانفسي ، وإنّ قومي قد سألوني ما أنت أعلم به منّي ، فلا تأخذني « 2 » بجريرة غيري ، فإنّي أعوذ برضاك من سخطك ، وبعفوك من عقوبتك . قال : وأوحَى اللَّه تعالى إليه : يا بشر ، إنّي سمعت مقالة قومك ، وإنّي قد أعطيتهم ما سألوني ، فطوّلت أعمارهم فلا يموتون إلّاإذا شاؤوا ، فكن كفيلًا لهم منّي بذلك ، فبلّغهم بشر رسالة اللَّه فسمّي ذا الكفل .
ثمّ إنّهم توالدوا وكثروا ونمَوا حتّى ضاقت بهم بلادهم ، وتنغّصت عليهم معيشتهم ، وتأذّوا بكثرتهم ، فسألوا بشراً
شرح
نمىآيد ودر عين حال خوش نداريم خدا ورسولش را نافرمانى كنيم . پس ، اگر ممكن است از خداى متعال بخواه تاعمرهاى ما را دراز گرداند وما را نميراند ، مگر آن گاه كه خودمان بخواهيم تا أو را عبادت كنيم وبا دشمنانش بجنگيم . بشر بن ايّوب به ايشان گفت : خواهش بزرگى از من كرديد وبار بسيار گرانى بر دوش من نهاديد .
سپس بشر برخاست ونماز خواند ودعا كرد وگفت : بار خدايا ! به من دستور دادى با دشمنانت جهاد كنم وتو مىدانى كه من اختيار كسى جز خودم را ندارم وقوم منخواهشى از من كردهاند كه تو بهتر از من مىدانى چيست .
پس ، مرا به گناه ديگرى مؤاخذه مفرما . من از خشم تو به خشنوديت پناه مىبرم واز كيفر تو به عفو وبخششت . خداى متعال به أو وحى فرمود كه : اى بشر ! من سخن قوم تو را شنيدم وآنچه را از من خواستند به آنان دادم .
عمرهايشان را دراز كردم به طورى كه نخواهند مرد ، مگر هر زمان كه خودشان بخواهند . از طرف من اين مطلب را براي آنان تكفّل كن . بشر پيام خدا را به آنان رساند وبدين سبب ذو الكفل ناميده شد .
از آنپس ، آن مردم زاد وولد كردند وتعدادشان زياد شد ، به طورى كه شهرهايشان ديگر گنجايش آنها را نداشت وزندگى بر آنان تيره وتلخ شد واز فراوانى جمعيت خويش
هامش
( 1 ) . في المصدر : قال : إلهي أمرتني بتبليغ الرسالة فبلّغتها ، وأمرتني أن أجاهد . ( كما في هامش بحار الأنوار ) .
( 2 ) . في المصدر : فلا تؤاخذني . ( كما في هامش بحار الأنوار ) .