وجيّداً وأعطاه للغلام فأسرع ليعمله ، ثمّ أخذ زُبداً ولَبناً والعجل الذي عمله ووضعها قدّامهم . وإذ كان هو واقفاً لديهم تحت الشجرة أكلوا . وقالوا له : أين سارة امرأتك ؟ فقال : ها هي في الخيمة ، فقال :
إنّي أرجع إليك نحو زمان الحياة ويكون لسارة امرأتك ابن . وكانت سارة سامعة في باب الخيمة وهو وراءه . وكان إبراهيم وسارة شيخَين متقدّمين في الأيّام . وقد انقطع أن يكون لسارة عادة كالنساء .
فضحكت سارة في باطنها قائلة : أبعدَ فَنائي يكون لي تنعّم وسيّدي قد شاخ ؟ ! فقال الربّ لإبراهيم : لماذا ضحكت سارة قائلة : أفبِالحقيقة ألِد وأنا قد شختُ ؟ ! هل يستحيل علَى الربّ شيء ؟ ! في الميعاد أرجع إليك نحو زمان الحياة ويكون لسارة ابن ، فأنكرت سارة قائلة : لم أضحك ! لأنّها خافت . فقال : لا ، بل ضحكتِ .
ثم قام الرجال من هناك وتطلّعوا نحو سَدوم ، وكان إبراهيم ماشياً معهم ليشيّعهم ، فقال الربّ : هل أخفي عن
شرح
خود داد تا زود طبخ نمايد . پس كره وشير وگوساله را كه ساخته بود گرفته ، پيش روى ايشان گذاشت وخود در مقابل ايشان زير درخت ايستاد تا خوردند وبه وى گفتند : زوجهات ساره كجاست ؟
گفت : اينك در خيمه است . گفت : من در همين ايّام در سال آينده نزد تو خواهم برگشت وزوجهات ساره را پسرى خواهد شد وساره بر در پشتى خيمه بود وشنيد . وإبراهيم وساره پير وسالخورده بودند وعادت زنانه از ساره منقطع شده بود . پس ساره در دل خود بخنديدو گفت آيا بعد از فرسودگى مرا شادابى خواهد بود ! وآقايم نيز پير شده است . خداوند به إبراهيم گفت : ساره چرا خنديد وگفت : آيا واقعاً خواهم زاييد در حالي كه پير هستم ؟ مگر امرى نزد خداوند محال است ؟ در وقت موعود در همين ايّام نزد تو خواهم برگشت وساره را پسرى خواهد شد .
آنگاه ساره انكار كردهگفت : نخنديدم ؛ چون كه ترسيد . گفت : نى ، بلكه خنديدى .
پس ، آن مردان از آنجا برخاسته متوجّه سدوم شدند وإبراهيم ايشان را مشايعت نمود . وخداوند گفت : آيا آنچه من مىكنم از إبراهيم مخفى دارم ؟ وحال آنكه از إبراهيم هر آينه امّتى بزرگ وزورآور پديد