تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ميزان الحكمة — صفحة 351

مساهمون:

ص٣٥١
ويَجتَنِبونَ نَواهِيَهُ . ما هُو واللَّهِ بحِفظِ آياتِهِ وسَردِ حُروفِهِ ، وتِلاوَةِ سُوَرِهِ ودَرسِ أعشارِهِ وأخماسِهِ ، حَفِظُوا حُروفَهُ وأضاعُوا حُدودَهُ ، وإنّما هو تَدَبُّرُ آياتِهِ ، يقولُ اللَّهُ تعالى :
« كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ »
« 1 »
.
« 2 »

3253 . نَبذُ الكِتابِ

الكتاب :
« وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَاشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا فَبِئْسَ ما يَشْتَرُونَ » .
« 3 »
« وَلَمَّا جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ كِتابَ اللَّهِ وَراءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لا يَعْلَمُونَ » .
« 4 » الحديث : 16682 الإمامُ عليٌّ عليه السلام : مَن قَرَأَ القرآنَ فماتَ فَدَخَلَ النارَ فهُو ممَّن كانَ يَتَّخِذُ آياتِ اللَّهِ هُزُواً . « 5 »
شرح
پند مىگيرند ، امرهايش را به جا مىآورند واز نهىهايش دورى مىكنند . به خدا سوگند كه حق تلاوت قرآن به حفظ آيات وپشت سر هم خواندن حروف وكلماتش وتلاوت سوره‌اى ومطالعهء حواشي وهوامش آن ، نيست . حروف وكلماتش را حفظ مىكردند وحدود ومعانيش را فرو گذاشتند ، بلكه به تدبّر وتأمل در آيات آن است ؛ خداوند متعال مىفرمايد : « كتابي است خجسته كه سوى تو فرو فرستاديم ، تا در آيات آن تدبّر كنند » .

3253 . دور افكندنِ قرآن

قرآن : « و [ ياد كن ] هنگامى را كه خداوند از كساني كه به آنان كتاب داده شده ، پيمان گرفت كه حتماً بايد آن را [ به وضوح ] براي مردم بيان نماييد وكتمانش نكنيد . پس ، آن [ عهد ] را پشت سر خود انداختند ودر برابر آن ، بهايى ناچيز به دست آوردند . وچه بد معامله‌اى كردند » . « وآن گاه كه فرستاده‌اى از جانب خدا برايشان آمد - كه آنچه را با آنان بود تصديق مىداشت - گروهى از أهل كتاب ، كتاب خدا را پشت سر افكندند ، چنان كه گويى [ از آن هيچ ] نمىدانند » . حديث : 16682 امام علي عليه السلام : هر كه قرآن خوان باشد وبميرد و [ با اين حال ] به دوزخ رود ، أو از كساني بوده كه آيات خدا را به ريشخند مىگرفته است .
هامش
( 1 ) . ص : 29 . ( 2 ) . تنبيه الخواطر : 2 / 236 . ( 3 ) . آل عمران : 187 . ( 4 ) . البقرة : 101 . ( 5 ) . نهج البلاغة : الحكمة 228 .