16103 عنه عليه السلام : حاصِلُ المَعاصِي التَّلَفُ . « 1 »
16104 عنه عليه السلام : إذا ظَهَرَتِ الجِناياتُ ارتَفَعَتِ البَرَكاتُ . « 2 »
16105 عنه عليه السلام - في دُعائِهِ - : اللَّهُمَّ وأستَغفِرُكَ لِكُلِّ ذَنبٍ يَدعو إلَى الغَيِّ ، « 3 »
ويُضِلُّ عَنِ الرُّشدِ ، ويُقِلُّ الرِّزقَ ، ويَمحَقُ التَّلدَ ، « 4 »
ويُخمِلُ الذِّكرَ . « 5 »
16106 عنه عليه السلام - فِي الِاستِسقاءِ - : ألا وإنَّ الأَرضَ الَّتي تُقِلُّكُم وَالسَّماءَ الَّتي تُظِلُّكُم مُطيعَتانِ لِرَبِّكُم ، وما أصبَحَتا تَجودانِ لَكُم بِبَرَكَتِهِما تَوَجُّعاً لَكُم ، ولا زُلفَةً « 6 »
إلَيكُم ، ولا لِخَيرٍ تَرجُوانِهِ مِنكُم ؛ ولكِن امِرَتا بِمَنافِعِكُم فَأَطاعَتا ، واقيمَتا عَلى حُدودِ مَصالِحِكُم فَقامَتا .
إنَّ اللَّهَ يَبتَلي عِبادَهُ عِندَ الأَعمالِ السَّيِّئَةِ بِنَقصِ الثَّمَراتِ ، وحَبسِ البَرَكاتِ ، وإغلاقِ خَزائِنِ الخَيراتِ ؛ لِيَتوبَ تائِبٌ ،
شرح
16103 امام علي عليه السلام : رهاورد گناهان ، از ميان رفتنِ [ نعمتها ] است .
16104 امام علي عليه السلام : هر گاه گناهان جلوهگر شوند ، بركتها رخت برمى بندند .
16105 امام علي عليه السلام - در دعاى خويش - : بار خدايا ! از تو آمرزش مىجويم براي هر گناهى كه به گمراهى فرا خوانَد ، از هدايت باز دارد ، روزى را كاهش دهد ، سود وثمر را نابود سازد ، وياد [ ونامِ آدمي ] را محو كند .
16106 امام علي عليه السلام - در طلبِ باران - : بدانيد زمينى كه شما را بر پشت خود حمل مىكند وآسمانى كه بر سرتان سايه گسترده است ، فرمانبردار پروردگارتان هستند واگر بركتها ، خود را بر شما ارزانى مىدارند ، بدان سبب نيست كه بر شما دل مىسوزانند يا مىخواهند به شما تقرّب جويند يا از شما اميد خيرى دارند ؛ بلكه خداوند آن دو را فرمان داده كه به شما سود رسانند وآن دو هم أطاعت كردهاند .
خداوند زمين وآسمان را براي حفظ مصالح شما بر پاى داشته وآن دو نيز بر پاى ايستادهاند .
همانا خداى ، بندگانش را كه اعمال ناشايست مرتكب شوند ، به كاستن ميوههاشان ونگه داشتن بركتها از ايشان وفروبستن گنجينههاى خير به روى آنان ،
هامش
( 1 ) . غرر الحكم : 4913 .
( 2 ) . غرر الحكم : 4030 .
( 3 ) . الغَيّ : الضلال ، والانهماك في الباطل ( النهاية : 3 / 397 ) .
( 4 ) . التَّلد - بالفتح والضمّ والتحريك : ما ولد عندك من مالِكَ أونتج ( القاموس المحيط : 1 / 279 ) .
( 5 ) . البلد الأمين : 39 ، بحار الأنوار : 87 / 327 / 5 .
( 6 ) . الزُّلفة : القُربة ، والدرجة ، والمنزلة ( لسان العرب : 9 / 138 ) .