جيّد عن جابر عن النَبِيّ صلى الله عليه وآله أنَّهُ قالَ : تُمَدُّ الأرضُ يَومَ القِيامَةِ مَدَّ الأديمِ ، ثُمَّ لا يَكونُ لِابنِ آدَمَ مِنها إلّامَوضِعُ قَدَمَيهِ . « 1 »
2937 . انفِجارُ البِحارِ
الكتاب :
« وَإِذَا الْبِحارُ فُجِّرَتْ » .
« 2 »
« وَإِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ » .
« 3 »
التّفسير :
في تفسير الآلوسي « روح المعاني » في قولهِ تعالى :
« وَإِذَا الْبِحارُ فُجِّرَتْ »
: فُتِحت وشُقّقت جوانبها فزال ما بينها من البرزخ واختلط العذب بالاجاج وصارت بحراً واحداً ، وروي أنّ الأرض تنشف الماء بعد امتلاء البحار فتصير مستوية أي في أن لا ماء ، وأريد أنّ البحار تصير واحدةً أوّلًا ثمّ تنشف الأرض جميعاً فتصير بلا ماء . « 4 »
وفي قوله تعالى :
« وَإِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ »
: أي احميت بأن تغيض مياهها
شرح
كه فرمود : روز قيامت ، زمين مانند پوست دباغى شده پهن مىشود وفرزند آدم را از آن جز به اندازهء جاى پايش نصيبي نباشد .
2937 . منفجر شدن درياها
قرآن : « وآن گاه كه درياها شكافته شوند » . « وآن گاه كه درياها آتش گيرند » . تفسير : در تفسير الآلوسي ( روح المعاني ) ، ذيل آيهء « وآن گاه كه درياها شكافته شوند » ، آمده است : گوشه وكنار آنها باز وشكافته شود وفاصلهء ميان آنها از ميان برود وآبهاى شور وشيرين با هم در آميزند وهمگى يك دريا شوند . روايت شده است كه بعد از پُر شدن درياها ، زمين آب را در خود فرو مىبرد ودر نتيجة ، درياها صاف وهموار وخشك مىشوند . مراد اين است كه درياها ابتدأ يكى مىشوند وسپس زمين همهء آبها را در كأم خود فرو مىبرد وبىآب مىشوند . آيهء « وآن گاه كه درياها آتش گيرند » به اين معناست كه آب درياها فرو مىرود وبه جاى آنها آتش پديد مىآيد . از همين رو ، به روايتي گفته شده است كه دريا سرپوش دوزخ است . يا به اين معناست كه درياها با برخوردن به يكديگر پُر مىشوندهامش
( 1 ) . تفسير الآلوسي : 30 / 79 .
( 2 ) . الانفطار : 3 .
( 3 ) . التكوير : 6 .
( 4 ) . تفسير الآلوسي : 30 / 63 .