مالِكٍ غَيرَهُ مَملوكٌ ، وكُلُّ عالِمٍ غَيرَهُ مُتَعَلِّمٌ . « 1 »
12712 . الإمامُ الحسنُ عليه السلام - لَمّا سُئلَ عَن تَوصيفِ اللَّهِ ، فأطرَقَ مَلِيّاً ، ثُمّ رَفَعَ رَأسَهُ - : الحَمدُ للَّهِ الّذي لَم يَكُنْ لَهُ أوّلٌ مَعلومٌ ولا آخِرٌ مُتناهٍ . « 2 »
( انظر ) بحار الأنوار : 4 / 212 باب 4 .
شرح
تنهايى به خود گيرد ، [ به معناى ] كم است ( خداوند در عين اتصاف به وحدت ويگانگى به قلّت واندك بودن وصف نمىشود ) . هر عزيزي جز أو خوار وهر نيرومندى جز أو ناتوان وهر دارندهاى جز أو [ قبلًا نداشته وسپس ] داشته وهر دانايى جز أو ، نادان بوده وسپس دانش آموخته است .
12712 امام حسن عليه السلام - چون از آن حضرت خواسته شد كه خدا را وصف كند مدتي سرش را زير انداخت وسپس سر برداشت - فرمود : ستايش خدايى را سزد كه أو را نه آغازى است دانسته ونه فرجامى به سر آمدنى .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغة : الخطبة 65 ، انظر تمام الخطبة .
( 2 ) . التوحيد : 45 / 5 ، انظر تمام الكلام .