929 : حِكمَةُ لُقمانَ عليه السلام
الكتاب :
« وَلَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ أَنِ اشْكُرْ لِلَّهِ وَمَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ » .
« 1 »
الحديث :
4425 رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله : حَقّاً أقولُ : لَم يَكُن لُقمانُ نَبيّاً ولكنْ كانَ عَبداً كَثيرَ التَّفكُّرِ حَسَنَ اليَقينِ ، أحَبَّ اللَّهَ فأحَبَّهُ ومَنَّ علَيهِ بالحِكمَةِ .
كانَ نائماً نِصفَ النَّهارِ إذ جاءَهُ نِداءٌ : يا لُقمانُ ، هَل لَكَ أن يَجعَلَكَ اللَّهُ خَليفَةً في الأرضِ تَحكُمُ بينَ النّاسِ بالحَقِّ ؟ فأجابَ الصَّوتَ : إنْ خَيَّرَني ربِّي قَبِلتُ العافِيَةَ ولَم أقبَلِ البَلاءَ ، وإنْ عَزمَ علَيَّ فسَمعاً وطاعَةً ؛ فإنّي أعلَمُ أنّهُ إنْ فَعَلَ بي ذلكَ أعانَني وعَصَمَني .
فقالتِ الملائكةُ بصوتٍ لا يَراهُم : لِمَ يا لُقمانُ ؟ قالَ : لأنَّ الحُكمَ أشَدُّ المَنازِلِ
شرح
929 : حكمت لقمان
قرآن : « وبراستى ، لقمان را حكمت داديم كه : خدا را سپاس بگزار وهر كه سپاس بگزارد ، در حقيقت براي خود سپاس مىگزارد وهر كس كفران ورزد ، همانا خداوندْ بىنياز ستوده است » . حديث : 4425 . پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : حقيقتي را بگويم : لقمان پيامبر نبود ، امّا بندهاى بود كه زياد مىانديشيد ويقيني نيكو وراستين داشت . خدا را دوست مىداشت وخدا هم دوستدار أو شد ونعمت حكمت را به وى ارزانى داشت . نيمروزى در حالي كه خوابيده بود ، ندايى به أو رسيد كه : اى لقمان ! آيا مىخواهى خداوند تو را خليفهء خود در روى زمين كند تا ميان مردم به حق حكم كنى ؟ لقمان در جواب آن ندا گفت : اگر پروردگارم مرا مخيّر سازد ، عافيت را مىپذيرم وبلا ( گرفتارى ) را نمىپذيرم . ولى اگر أو اراده كرده كه مرا خليفه گرداند ، به جان ودل مىپذيرم ؛ زيرا مىدانم كه اگر اين كار را با من بكند خودش نيز مرا يارى ونگهدارى مىكند . فرشتگان كه لقمان آنها را نمىديد ، گفتند : چرا ، اى لقمان ؟ گفت : زيرا داورىسختترينهامش
( 1 ) . لقمان : 12 .