به انرژى ونيروى عظيم محركه شده وهنگام خروج قسمتى از مواد سطح خورشيد را هم به بيرون پرتاب مىكند . گاهى لهيبها وشرارههاى انفجارى آن به ارتفاع بيش از 225 هزار كيلومتر به صورت فوارههاى متوالى به بيرون پرتاب كرده ، دوباره به سطح خورشيد بر مىگردند . وآن گازهاى خارجشده كه به نام بادها وطوفانهاى خورشيدى معروفند به قدرى نيروى محركهء قوى وسريع دارند كه ذرّات وتشعشعات حاصل از انفجارات را تا يكصد وپنجاه ميليون كيلومتر فاصله به جوّ زمين سوق مىدهند واين تحولات ( انفجار وانتقال ) در تمامى ستارگان آسمان وميليونها كهكشان ، حاكم وجارى است .
4 - بنابراين مثالها اگر تكوين آن ابر بزرگ ويكپارچه ( گاز ودخان ) اوّليهء جهان آغازين را در يك سطح بىنهايت وسيع در نظر بگيريم كه در اثر انفجارات داخلي خود سرتاسر آن ، طوفان وحركت بود . سرانجام به امر خداوند با يك انفجار بزرگ سرتاسر آن منفجر وپاره پاره گشته وبه ميلياردها قطعات بسيار بزرگ كهكشانى تقسيم شده واز همديگر متفرق وبه أطراف پراكنده گرديدند . حال نيروهاى محرّكهاى كه بتواند هر كدام اين قطعات ( مواد أولية اجرام هر كهكشان ) را با سرعت لازمى كه قادر به سوق دادن آنها به اقصانههاى ميليونها سال نوري فاصله در فضاى لا يتناهى گسيل وحمل نمايد ، چه نيرويى بايد داشته باشد وچقدر مدت زمان لازم است كه طوفانها وبادهاى سهمناك آن تودههاى عظيم گاز را كه هر كدام مواد أولية يك كهكشان است ، به دورترين مناطق فضا حمل كند ودر آنجا دوباره منفجر وبه قطعات كوچكترى به اندازهء ستارهها وسيارات واقمار وغيره تقسيم واجرام كهكشانها را سازگارى نمايد ، در اين مورد آيا سزاوار هست كه خداوند به حملكنندگان آن قطعات سنگين قسم ياد كرده وبفرمايد :
« فَالْحامِلاتِ وِقْراً »
؟ قسم به حملكنندگان آن سنگين ابرها .