89 - در ستايش امير المؤمنين ( ع ) از مؤمنين فرمود : مؤمنان جامع برازندگىها هستند . ظاهرى ساكت قيافهاى خاشع دارند . آراسته باتواضعاند در حال خشوع چشمهاى خود را از حرام بستهاند و گوش بعلم فرادادهاند در گرفتارى چنان هستند كه در موقع رضا و فراوانى چنانند . اگر نباشد اجلهائى كه براى ايشان مقرر شده روحها در پيكرشان يك لحظه نمىماند . به جهت شوق به ثواب و خوف از عذاب خدا در چشمهايشان بزرگ است و جز او كوچك . گوئى بهشت و نعمت آن و جهنم و عذابش را به چشم ديدهاند دلهاى محزون دارند اما از شر آنها مردم در امانند .
نيازمندى آنها كم است و پيكرى ضعيف دارند ولى كمك به برادران زياد ميكنند ، زمين فرش آنها است و آب آن عطر ايشان . دنيا را رها كردهاند . چند روزى شكيبائى ميكنند بعد بسوى يك آسايش مداوم ميروند .
تجارتى سودمند دارند كه خداوند كريم بشارت آن را داده دنيا در پى آن است و آنها اراده دنيا را ندارند دنيا در جستجوى ايشان است ولى آنها فرار ميكنند .
اما شبانگاه به روى پا مىايستند تلاوت قرآن ميكنند با آداب مخصوص آن ، هر وقت ميگذرند بآيهاى كه در آن تشويق است دل به آن مىبندند باميد رسيدن ، از شوق مانند كسى هستند كه عزيزى در آستانه آمدن است چشم به آن تشويق مىبندند اما وقتى بآيهاى ميگذرند كه در آن تخويف و ترساندن است با دل و گوش متوجه آنند . پوست بدنشان برعشه مىافتد و دلها از ترس و بيم در هراس است و بدنها نحيف . چنان كه گوئى زفير جهنم و صداى شعله آن و برخورد زنجيرهاى آتشين در گوش آنها است برو بر زمين مىافتند و اشكهايشان جارى مىشود پناه به خدا مىبرند براى نجات خويش ( از اين عذاب ) .
اما روزها دانشمندان پرهيزكار و نيكوكارند كه ترس آنها را ضعيف و لاغر نموده مانند يك تيركمان هستند . وقتى ايشان را ببينى خيال ميكنى مريضند با اينكه مرضى ندارند و خيال ميكنند عقل را از دست دادهاند نه چنين است وقتى به ياد عظمت خدا و قدرت او و مرگ و هراس قيامت مىافتند ، دلهايشان مضطرب و ديوانهوار عقل از سرشان ميرود وقتى به حال مىآيند باعمال صالح روى مىآورند هرگز به مقدار كم راضى نميشوند و عمل كثير خود را زياد نمىانگارند .
خود را متهم ميدارند و از اعمال خويش بيمناكند اگر يكى از آنها را بستائى
بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 24
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٤