ديگر از پاسخهاى ابن شاذان رحمة الله عليه
از گفتار شيخ مفيد و سخنان اوست كه از فضل بن شاذان رحمة الله عليه معنى اين روايت را پرسيدند كه عامه و اهل سنت روايت نمودهاند كه امير المؤمنين على عليه السلام فرمود : اگر شخصى را بياورند كه مرا بر ابا بكر و عمر فضيلت بخشد او را حد دروغگو و تهمت زن مىزنم .
در جواب گفت اين حديث را سويد بن غفله نقل كرده و خبرگان خبر اجماع دارند كه او غلط زياد داشته . از آن گذشته خود حديث متناقض است زيرا امت اجماع دارند كه على عليه السلام در قضاوت كمال عدالت را داشته چگونه حدّ افتراء مىزند به كسى كه افتراء نبسته . اين كار به نظر تمام امت جور و ستم است و على عليه السلام از چنين كارى مبرا است .
شيخ مفيد مىفرمايد اين حديث اگر صحيح باشد كه امير المؤمنين عليه السلام فرموده با اينكه هرگز صحيح نيست به دلائلى كه ذكر خواهيم كرد ، چنين توجيه مىشود كه شخص فضيلت دهنده على عليه السلام بر آن دو نفر بايد حد افتراء بخورد كه ادعاى فضيلت براى آن دو نفر نموده كه هيچ استحقاق فضيلت ندارند زيرا برترى و بالاترى نيست مگر بين چند نفر كه به هم نزديك باشند و يكى بهتر باشد و بايد در شخص مفضول فضلى وجود داشته باشد . وقتى دليلهاى مختلف حاكى بود كه آنها سخنشان در دين پذيرفته نيست و فضيلتى نخواهند داشت . كسى كه از اسلام مرتد باشد در او فضيلتى دينى وجود ندارد . آن دو نفر به واسطه انكار نص از ايمان خارج شدند و ديگر فضلى براى آنها در اسلام باقى نمىماند بعد چگونه داراى فضلى مىشوند كه مشابه و قريب به فضل امير المؤمنين عليه السلام باشد . وقتى كسى امير المؤمنين را بر آن دو فضيلت بخشد به ناچار براى آن دو قائل به فضلى در دين شده است . به همين جهت لازم است به او حد مفترى و كاذب زده شود نه حد افترائى كه مرتكب عمل قبيح شده باشد زيرا او با تفضيل امير المؤمنين بر آن دو افترائى زده