از نشانههاى آشكار بر كمال آن دو و حجت خدا بودن آنان - غير از آنچه در ماجراى مباهلهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به وسيلهء ايشان كه نقل آن گذشت - بيعت كردن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با ايشان مىباشد كه در ظاهر با هيچ كودكى غير از ايشان بيعت نكرده است ؛ ديگر اينكه قرآن ، بهشت را به عنوان پاداش در مقابل كارى را كه آن دو انجام دادهاند قرار فرمود با اينكه در دوران كودكى به سر مىبردند و مانند آن در حقّ هيچ كودك ديگرى اتفاق نيفتاد و هيچ آيهاى بر هيچ كودك ديگرى نازل نشد .
خداوند متعال در سورهء هل اتى مىفرمايد :
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً * إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً * إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً * فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً * وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً
« 1 » .
پس اين گفتار خداوند شامل حال آن دو شد همان طورى كه شامل حال پدر و مادرشان بود .
همچنين اين گفتار از سخنان آن دو در آن ماجرا خبر مىدهد و ضمير موجود در آيه ، شامل آنها نيز مىشود و اين دلالت بر آيت واضح و حجت عظمى بودن آن دو بر خلايق مىكند . همچنان كه قرآن از سخن گفتن مسيح عليه السّلام در گهواره كه حجت و دليلى بود بر پيغمبرى ايشان و نشانهاى از كرامت و بزرگى كه خداوند به ايشان اختصاص داده ، دليل بر مقام و منزلت بلند ايشان مىباشد ، خبر داده است .
و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به امامت او و امامت برادرش پيش از او تصريح فرمود ، آنجايى كه فرموده است : اين دو فرزند من امام هستند ، چه به پاخيزند و چه بنشينند . و وصيت امام حسن عليه السّلام بر امامت ايشان دلالت دارد ، همچنان كه وصيت امير مؤمنان عليه السّلام بر امامت
هامش
( 1 ) . سورهء انسان : 8 - 12 . « و مىخورانند آن خوراك را با اينكه خود آن را دوست دارند به بينوايى و يتيمى و اسيرى ، همانا ما مىخورانيم شما را در راه خدا و از شما نه پاداشى و نه سپاسگزارى مىخواهيم . همانا ما از پروردگارمان از روزى بسيار سخت و برآشفته و گرفته مىترسيم . پس خداوند آنها را از شرّ آن روز حفظ كرده و به ايشان خرمى و شادابى و شادمانى ارزانى داشته و به خاطر صبر و استقامتى كه پيشه كرده بودند بهشت و حرير به ايشان پاداش داد » .