بوجود آمده باشد ، آنكه دستش بريده و قطع شده باشد ؛ « ظبيٌ مَيْدِيٌّ » : آهو كه دستش در دام افتاده باشد .
المَيْر - [ مير ] : مص ، غذا .
المِير - [ أمر ] : امير و فرمانده . اين كلمه در زبان متداول رايج است .
المِيراث - ج مَوَارِيث [ ورث ] : ميراث ، ارث .
المِيرَة - [ أمر ] : ماليات املاك .
المِيرَة - ج مِيَر [ مير ] : غذا و آذوقهء ذخيره شده .
المَيْرُوق - [ يرق ] من الزرع و الناس ( طب ) :
آنچه از كِشت كه زردى گرفته و يا مردى كه به بيمارى يرقان ( زردى ) دچار شده باشد .
المَيْرُون - عند المسيحيِّين : روغن مقدس كه مؤمنين مسيحى در كليسا بر پيشانى خود مىكشند ( اين كلمه يونانى است ) .
مَيَّزَ - تَمْيِيزاً [ ميز ] الشيءَ : چيزى را از ميان ساير چيزها برداشت ، چيزى را بر ديگر چيزها ترجيح داد .
المَيْز - [ ميز ] : آنكه بازوى كلفت و محكم دارد .
المَيِّز - [ ميز ] : مرادف ( المَيْز ) است .
المِيزَاب - ج مَيَازِيب [ وزب ] : قناتى كه در آن آب جريان داشته باشد . - اين كلمه فارسى است - .
المِيزَان - ج مَوَازين [ وزن ] : ترازو ، تراز بنائى ، مقدار ، عدل ، امتحان حساب در جمع و ضرب .
المِيزانِيَّة - [ وزن ] : تعادل ، بودجهء دولت و يا شهردارى . . .
المِيزَة - [ ميز ] : طبيعت ، نشانه و علامت .
مَيَّس - تَمْيِيساً [ ميس ] الثوبَ : براى جامه دامن دوخت و تهيه كرد .
المَيْس - [ ميس ] : پالان و رَحْل ، چوب يوغ ، نوعى كشمش ؛ درختى است زينتى كه ميوهء آن خورده مىشود ولى مطبوع نيست .
المَيْسان - ج مَيَاسِين [ ميس ] : مرادف ( المَيَّاس ) است ، هر ستارهء پر نور و درخشان .
المِيسان - [ وسن ] ( للمذكَّر و المؤنَّث ) : شخص خواب آلود كه همواره چُرت زند .
المَيْسَة - [ ميس ] ( ن ) : واحد ( المَيْس ) است .
المَيْسِر - [ يسر ] : بر هر قمارى اطلاق مىشود ، بازى با تيرهاى قمار ، شتر قربانى كه با آن قمار مىباختند .
المَيْسُرَة - [ يسر ] : آسانى ، بىنيازى و دارائى .
المَيْسَرَة - ج مَيَاسِر [ يسر ] : سمت چپ ، مرادف ( المَيْسُرَة ) است .
المَيْسِرَة - [ يسر ] : مرادف ( المَيْسُرَة ) است .
المِيسَم - ج مَيَاسِم [ وسم ] : آهن يا ابزارى كه با آن داغ كنند ، زيبائى و خوشگلى .
المَيْسُور - ج مَيَاسِير [ يسر ] : آسان ، سهل .
المِيشار - [ وشر ] : ارّه ، مترادف ( المِنْشَار ) است .
مَيَّطَ - تَمْيِيطاً [ ميط ] بينَهما : ميان آن دو متردد شد و دو دل ماند .
المِيطَدَة - [ وطد ] : چوبى كه با آن اساس خانه را بكوبند تا محكم شود ، دستهء چوبى مته .
المِيعَاد - ج مَوَاعِيد [ وعد ] : زمان وعده ، جاى وعده ، به يكديگر وعده دادن ؛ « على غير مِيعَاد » :
بدون قرار قبلى ؛ « من غير مِيعادٍ » : غير قابل انتظار ، ناگهانى .
المَيْعَة - [ ميع ] : روان شدن چيزى كه ريخته شده باشد ، صمغى خوشبو كه از درختى تراوش كند و از عطر آن استفاده كنند ، - السائلة ( ن ) : درخت زيبائى كه در داروسازى از آن استفاده كنند ؛ « مَيْعَةُ الشيءِ » : اصل و آغاز چيزى ؛ « مَيْعَةُ الشباب » :
آغاز جوانى ؛ « مَيْعَةُ الفرسِ » : اولين نشاط اسب در تك خويش .
المِيفاق - [ وفق ] : « مِيفَاقُ الهلالِ » : زمان بر آمدن هلال .
المَيْفَعَة - ج مَيَافِع [ يفع ] : زمين بلند .
المِيقَات - ج مَوَاقِيت [ وقت ] : وقت ، قرار قبلى ، وعده گاه .
المِيقاف - [ وقف ] : چوبى كه با آن ديگ غذا پزى را بهم زنند ، نقص فنى در ابزارى كه باعث از كار افتادن آن شود .
المِيقَان - [ يقن ] : خوش باور ، زود باور .
المِيقَانَة - [ يقن ] : مؤنث ( الميقان ) است .
المِيقَعَة - ج مَوَاقِع [ وقع ] : چكش ، چوبى كه گازر با آن بر جامهها كوبد ، سوهان دراز كه با آن اشياء را تيز كنند ؛ « مِيْقَعَة الطائِر » :
جائى كه پرنده در آن الفت گرفته باشد .
المِيقَف - [ وقف ] : چوبى كه با آن ديگ را بهم زنند تا جوشش آن بيفتد .
المِيكرُوب - ج مِيكروبات : ميكرب .
مَيِلَ - - مَيَلًا [ ميل ] : آن چيز در اصل خميده بود .
مَيَّلَ - تَمْيِيلًا [ ميل ] الشيءَ : آن چيز را كج و خميده كرد ، - فِى الأَمر : در كار خود شك كرد ، - بينَ الأَمرين : ميان دو كار مردد و دو دل شد .
المَيْل - [ ميل ] مص ، - ج مُيُول و أَمْيَال : جهت گرفتن ، بسوى چيزى رفتن ، هوا و هوس .
المِيل - ج أَمْيَال و أَمْيُل و مُيُول [ ميل ] : ميلهء سرمه دان ، ميلهء پزشك جراح ، منارى كه براى راهنمائى مسافران در دشتها بر پا مىشود ، مسافتى كه حد معينى ندارد و گفته مىشود به اندازهء يك چشم انداز است ، چهار هزار ذرع ، - الهاشمي : يكهزار باع .
المَيِّل - [ مول ] : بسيار پولدار و ثروتمند .
المَيْلاء - [ ميل ] : مؤنث ( الأَمْيل ) است ، پشتههاى شن و ماسهء محكم ؛ « شجرةٌ مَيْلاء » : درخت انبوه از شاخ و برگ .
المِيلَاد - [ ولد ] : زمان تولد ؛ « عيدُ الميلادِ » :
عيد تولد حضرت عيسى ( ع ) .
المِيلَاه - [ وله ] : بادهاى تند ؛ « امرأَةٌ مِيلاه » :
زن بسيار اندوهگين و نالان بر مرگ فرزند خود .
المِيلَة - ج مِيَل [ ميل ] : وقت و زمان .
المِيلَغ - ج مَيَالِغ [ ولغ ] : ظرفى كه سگ از آن آب خورد .
المِيلَغَة - ج مَيَالِغ [ ولغ ] : مرادف ( المِيلَغ ) است .
المِيلَه - [ وله ] : بيابانى كه انسان را گيج و