المَوْشُور - [ وشر ] : مفع ، - ج مَوَاشير ( ه ) :
منشورى از بلور كه قاعدهء آن سه ضلعى است ؛ « مَوْشُورٌ ثلاثِيّ ، رباعيّ ، خماسيّ » : در علم هندسه منشورى است كه قاعدهء آن مثلث ، رباعى ، خماسى باشد ؛ « مَوْشُورٌ مايلٌ » : منشورى كه خطوط رسم آن بر مستواى قاعده مايل باشد ؛ « مَوْشورٌ قائمٌ » :
منشورى كه خطوط رسم آن بر مستواى قاعده عمودى باشد ؛ « سطح موشور » : جسمى است كه اطراف آن سطحى منشورى و داراى دو مستواى متوازى كه خطوط سطح را قطع كنند باشد .
المَوْشُورِيّ - [ وشر ] : « سَطْحٌ مَوْشُوريٌّ » ( ه ) :
شكل مستقيم و متحركى است بموازات خود و مستند بر خط شكسته اى بطوريكه آن خط و مستقيم در يك مستوى نباشند .
المُوَصَّب - [ وصب ] : بسيار دردمند .
المَوصِل - [ وصل ] : مرگ ، جاى پيوند و گره زدن ريسمان و مانند آن ؛ « مَوْصِلُ الْبَعيرِ » :
ما بين سرين و ران شتر .
المَوْصُول - [ وصل ] : مفع ، - ( ح ) : حشره اى به شكل زنبور كه مردم را مىگزد ، و در اصطلاح نحويان عبارت از اسمى است كه معناى آن بوسيلهء عبارتى كه بعد از آن آورده مىشود وصله نام دارد پايان مىپذيرد . و از اسمهاى موصول : الذى ، التى ، اللذان ، اللتان . . . مىباشد .
المَوْضَع - [ وضع ] : مص ، - ج مَوَاضع : جاى گذاردن چيزى ؛ و به معناى « المحل الهندسيّ » است و آن شكلى است كه نقاط يا خطوط آن با يكديگر تفاوت داشته باشد .
المَوْضِع - [ وضع ] : مص ، - ج مَوَاضِع : مرادف ( المَوْضَع ) است ، موضوع و محل ؛ « كان مَوْضِعَ حَفَاوةٍ » : موضع تكريم قرار گرفت ، « مَوْضِع اعْجاب » : مورد تعجب و شگفتى .
المُوَضَّع - [ وضع ] : مفع ، شكسته و قطعه قطعه شده .
المَوْضُوع - [ وضع ] : مص ، مفع ، موضوع هر كارى ؛ « مَوْضُوعُ العِلْمِ » آنچه كه در عوارض ذاتى آن بحث شود مانند جسم انسان كه موضوع بحث آن ( علم پزشكى ) است ؛ « مَوْضُوعُ الكلامِ » : موضوع سخن و گفتگو ، ج مَوَاضِعِ و مَوْضُوعَات ؛ « الرجُلُ المَوْضُوعُ فى تجارِته » : آنكه زيان ديده باشد .
المَوْضُوعَة - [ وضع ] ( ه ) : مدّعاى هندسى است كه بدون برهان بدان استناد كنند ؛ « الأَحَادِيث المَوْضُوعة » : سخنان گوناگون .
المَوْضُونَة - [ وضن ] : زرهى كه حلقههاى آن نزديك بهم بافته شده باشد ، زره جواهر نشان .
المَوْطَأ - [ وطأ ] : جاى پا ، جاى گام .
المَوْطِئ - [ وطأ ] : مرادف ( المَوْطَأ ) است .
المَوْطِن - ج مَوَاطِن [ وطن ] : وطن ، ميهن ، موضع ؛ « مَوْطِن الضعْف » : موضع ناتوانى ، رزمگاه .
المَوْطُود - [ وطد ] : مفع ، - من الأَشياء : محكم و سنگين .
المُوَظَّف - [ وظف ] : مفع ، - ج مُوَظَّفُون :
كارمند دولت .
المُوَعَّب - [ وعب ] : پهن و وسيع .
المَوْعَة - [ موع ] : « مَوْعَةُ الشبابِ » : آغاز و عنفوان جوانى .
المُوَعَّث - [ وعث ] : مفع ؛ « امْرٌ مُوَعَّثُ » :
امرى پوچ و فاسد .
المَوْعِد - [ وعد ] : مص ، - ج مَوَاعِد : وعده ، قرار ، قرارگاه ، وعده گاه ، زمان وعده ، پيمان .
المَوْعِظَة - ج مَوَاعِظ [ وعظ ] : اسم است از ( الوَعْظ ) ، پندار و اندرز كه واعظ گويد .
المَوْعَلَة - [ وعل ] : اسم جمع است براى ( الوَعِل ) و به معناى بز كوهى است .
المَوْعُوث - [ وعث ] : آنكه اصل و نژادى ناقص داشته باشد .
المَوْعُود - [ وعد ] : مفع ؛ « اليومُ المَوْعُودُ » : روز قيامت .
المَوْعُوك - [ وعك ] : مفع ، تبدار ، آنكه دچار سختى و يا بيمارى شده باشد .
المُوغِل - [ وغل ] : فا ، آنكه با شتاب داخل شود .
المُوَفَّر - [ وفر ] : مفع ؛ « المُوَفَّرُ الشَّعْر » : آنكه موى بلند و پر پشت داشته باشد « تركتُه فى احْسنِ مُوَفَّرٍ » : او را در بهترين وضع ترك كردم .
المُوَفَّق - [ وفق ] : مفع ؛ « فلانٌ مُوَفَّقٌ » : او موفق است .
المَوْفُور - [ وفر ] : مفع ، چيز تمام و كمال .
المُوق - ج آمَاق و أمْآق و مَوَاقٍ و مَآقٍ [ مأق ] ( ع ا ) : مجراى اشك از چشم .
المُوق - [ موق ] : مص ، - ج أمواق : حماقت و كند ذهنى ، مجراى اشك از چشم ، گرد و خاك ، كفش بزرگى كه روى كفشى ديگر پوشند ، مورچهء بالدار .
المُوَقَّى - [ وقي ] : مفع ، شجاع و قهرمان .
المَوْقِئ - ج مَآقٍ [ مأق ] : مرادف ( المَأْق ) است .
المَوْقِت - تعيين وقت ، زمان و مكان آن .
المُوَقَّت - [ وقت ] : بطور موقت ؛ « حكومةٌ مُوَقَّتَةَ » : دولت موقت .
المُوَقِّت - [ وقت ] : آنكه بر تقويم و گاهنامه اشراف داشته باشد .
المَوْقِد - ج مَوَاقِد [ وقد ] : منقل ، آتشدان .
المَوْقِدَة - [ وقد ] : اجاق .
المُوقِر - [ وقر ] : « نَخْلَةٌ مُوقِرٌ » : درخت نخل پُر بار .
المَوْقِر - [ وقر ] : دامنهء كوه .
المُوَقَّر - [ وقر ] : مفع ، آزموده ، خردمندى كه زمانه او را با تجربه كرده است .
المُوقَرَة - [ وقر ] : « نَخْلَةٌ مُوقَرَةٌ » : مرادف ( مُوقِرٌ ) است .
المُوقِرَة - [ وقر ] : « نَخْلَةٌ مُوقِرَةٌ » : مرادف ( مُوقِرُ ) است .
المَوْقِع - ج مَوَاقِع [ وقع ] : جاى وقوع امرى ؛ « مَوَاقِعُ القَطْرِ » : جاى نزول باران ؛ « مَوَاقِعُ القتالِ » : ميدانهاى جنگ .
المُوَقَّع - [ وقع ] : مفع ، آنكه دچار بلا شده باشد ، راه خراب ، چاقوى تيز و نرم .
المُوَقِّع - : فا ، سبك گام ، امضا