المَوْهَبَة - ج مَوَاهِب [ وهب ] : عطا و بخشش ، چيز بخشيده شده ، آبگير كوچك .
المَوْهِبَة - ج مَوَاهِب [ وهب ] : اسم است از ( وَهَبَ ) ، مرادف ( المَوْهَبَة ) است .
المُوهَة - [ موه ] من الوجه : طراوت و زيبائى صورت .
المَوْهِن - [ وهن ] من الليل : نيمهء شب يا پاسى از شب .
المَوْهُوم - [ وهم ] من الأَشياءِ : چيزى موهوم كه وجود خارجى نداشته باشد ، پندار .
المَوْهُون - [ وهن ] : ناتوان .
المَوْهُونَة - [ وهن ] : مؤنث ( المَوْهُون ) است .
المُوَيْل - [ مول ] : اسم مصغر از ( المال ) است .
المُوَيْه - [ موه ] : اسم مصغر از ( الماء ) است .
المُوَيْهَة - [ موه ] : اسم مصغر از ( الماء ) است .
مَيّ - از نامهاى زنان است .
مَيَّا - مرادف ( مَيَّ ) است .
المَيَاثِر - [ وثر ] : مرادف ( المَواثر ) است .
المَيَّاح - [ ميح ] : مرادف ( المائِح ) است و به معناى كسى كه با دست آب مىخورد است .
المَيَّاد - [ ميد ] : آنكه بسيار تمايل و اهتزاز داشته باشد .
المَيَّادة - [ ميد ] : مؤنث ( المَيَّاد ) است .
المَيّار - [ مير ] : آنكه غذا و خواربار ذخيره شده را مىآورد .
المَيَّاس - [ ميس ] : اسم فاعل است ، شير درنده و پر تكبّر ، گرگ ؛ « غُصْنٌ مَيَّاسٌ » : شاخهء كج درخت .
المِيَاط - [ ميط ] : راندن و دور كردن ، كجى و خميدگى ، پشت كردن و روى گردانيدن .
المَيَّاط - [ ميط ] : آنكه بيكار و سر به هوا باشد .
المَيَاكِيد - [ وكد ] : دوالهائى كه با آن كوههء زين ( قربوس ) را بندند .
المَيَّال - [ ميل ] : آنكه خميدگى بسيار داشته باشد .
المَيَّالَة - [ ميل ] : مؤنث ( المَيَّال ) است .
المَيَّان - [ مين ] : دروغگو .
مَيَّة - از نامهاى زنان است .
المِيباس - [ يبس ] : باد سام كه گياهان را خشك مىكند .
المِيبَل - ج مَوَابِل [ وبل ] : تازيانه ، تسمه اى بافته بر سر چوبى كه با آن شتران را برانند .
المِيبَلَة - [ وبل ] : مرادف ( المِيبَل ) است .
المَيْت - ج أَمْوَات و مَوْتَى و مَيْتُون [ موت ] :
آنكه زندگى را بدرود گفته است ، مرده .
المَيِّت - ج مَيِّتُون : مرده . اين كلمه كاربرد مؤنث نيز دارد و جمع آن مَيِّتات است .
المَيْتَة - ج مَيْتَات [ موت ] : مؤنث ( المَيْت ) است ، حيوان مردار .
المِيتَة - [ موت ] : حالت و چگونگى مرگ ؛ « ماتَ مِيتَةً صالحةً » : همانند نيك سيرتان و صالحان مرد ؛ « ماتَ مِيتَةَ سوءٍ » : در وضع بدى مرد ؛ « ماتَ مِيتَة الأَبطال » : مانند قهرمانان مرد .
المَيِّتَة - ج مَيِّتَات [ موت ] : مؤنث ( المَيِّت ) است .
المِيتَد - [ وتد ] : ميخكوب كه از چوب يا آهن ساخته مىشود .
المِيتَدَة - [ وتد ] : مرادف ( المِيتَد ) است .
المَيْتَم - ج مَيَاتِم [ يتم ] : يتيم خانه ، پرورشگاه بچههاى يتيم .
المَيْتَمَة - [ يتم ] : يقال « الحرب مَيْتَمَةٌ » :
جنگ مردان را مىكشد و فرزندان آنها يتيم مىشوند .
المَيْتُوتَة - [ موت ] : مرگ .
المِيثاق - ج مَوَاثِيق [ وثق ] : پيمان ، دستور سياسى يا قوانين اساسى مورد قبول همه ؛ « مِيثاقُ هيئةِ الأممِ المُتَّحِدة » : پيمان و قوانين سازمان ملل متفق .
المِيثَب - [ وثب ] : پَرِش كننده ، زمين بلند ، جدول ، نشسته ، زمين هموار و نرم .
المِيثَرَة - ج مَوَاثِر و مَيَاثِر [ وثر ] : بالش كوچكى كه بر روى زين قرار مىدهند .
المِيثَم - [ وثم ] : « خُفٌّ مِيثَمٌ » : كف پاى شتر كه سخت زمين را بكوبد .
المِيجَار - [ وجر ] : چوگان مانندى كه با آن توپ بازى را زنند .
المِيجَاز - [ وجز ] : آنكه در گفتار خود همواره جانب ايجاز را رعايت كند .
المِيجَر - [ وجر ] : ابزارى كه با آن دارو در دهان ريزند .
المِيجَرَة - [ وجر ] : مرادف ( المِيجَر ) است .
المِيجَنَة - ج مَيَاجن و مَوَاجِن [ و جن ] : چكَّش .
مَيَّحَ - تَمْيِيحاً [ ميح ] الغصنُ أو السكرانُ : شاخهء درخت يا شخص مست به اين سو و آن سو حركت كرد .
المُيَّد - [ ميد ] : « غصونٌ مُيَّدٌ » : شاخههاى درخت مايل و كج .
المَيْدَى - [ ميد ] : بخاطر ، براى اينكه ، بموازات و روبرو .
المِيدَاء - [ مدي ] : پايان و نهايت هر چيزى .
المِيدَاء - [ ميد ] « مِيدَاءُ الشيءِ » : مقياس و مبلغ چيزى ؛ « هذا مِيداءُ ذاك و بِميِدائِه » : اين در مقابل آن است .
المِيدَاعَة - [ ودع ] : مردى كه آسايش تن را دوست داشته باشد ، مرادف ( المِيدَعَة ) است .
المَيْدَان - ج مَيَادِين [ ميد ] : ميدان ، زمين باز در بعضى شهرها ، ميدان جنگ ، مجال نشاط ؛ « خَرَجَ من مَيْدانِ العمل » : از نشاط كارى دست برداشت و خود را كنار گرفت .
المِيدَان - ج مَيَادِين [ ميد ] : مرادف ( المَيْدان ) است .
المَيْدَة - [ ميد ] : اسم مرّه از ( مادَ ) : سفره كه بر آن غذا گسترده باشند ، غذا و خوراك .
المِيدَع - ج مَوَادِع [ ودع ] : روپوش لباس و لباس كار ، جامهء كهنه و فرسوده ؛ « كلام مِيدَعٌ » : گفتار غم انگيز .
المِيدَعَة - روپوش ، لباس كار ، جامهء كهنه و فرسوده .
المَيْدِيّ - [ يدي ] : آنكه در دستش ناراحتى