مَكِيَ - يَمْكَى مَكَّا [ مكو ] تْ يدُه : در اثر كار زياد زير پوست دست او آب افتاد .
المِكْيَال - ج مَكَاييل [ كيل ] : پيمانه كه با آن كيل كنند .
المَكِيدَة - ج مَكَايد [ كيد ] : اسم است از ( كاد ) ، خباثت و مكر و فريب ، گول زدن .
المُكَيِّف - [ كيف ] : فا ؛ « مُكَيِّفُ الهواءِ » :
دستگاه تهويه .
المَكِيل - [ كيل ] : آنچه كه پيمانه شده است .
المِكْيَل - ج مَكَايِل [ كيل ] : مرادف ( المِكْيَال ) است ، آنچه كه با آن پيمانه كنند .
المِكْيَلَة - ج مَكَايل [ كيل ] : مرادف ( المِكْيل ) است ، آنچه كه با آن پيمانه كنند .
المَكِين - [ كون ] : آنكه داراى مقام و منزلت بزرگ است .
المَكِين - ج مُكَنَاء [ مكن ] : عاليمقام و مرتبت .
المَكِينَة - [ مكن ] : آرامى و آهستگى .
المَكْيُول - [ كيل ] : آنچه كه پيمانه شده باشد ، و در زبان متداول به معناى پيمانه است .
مَلَّ - - مَلاًّ [ ملّ ] عليه السفرُ : مسافرت او دراز و طولانى شد ، - الشّيءَ فى الجمر : چيزى را در آتش انداخت ، - اللَّحْمَ و الخبزَ : گوشت يا نان را در خاكستر گداخته انداخت ، - السَّهْمَ بالنّار : تير را با آتش راست و درست كرد ، - فى الشيءِ : در چيزى شتاب كرد ، - الثوبَ : جامه را كوك و بخيه زد ، - مَلَلًا و مَلالًا و مَلَّةً و مَلَالَةً الشيءَ و من الشيءِ : از آن چيز خسته و دلتنگ شد - مَلاًّ : دلتنگى و بيقرارى او را فرا گرفت ، از فرط بيمارى يا اندوه متغير شد و مثل اينكه دلتنگ است ، - المحمومُ : مرد تب دار خسته شد ، - الشيءَ : آن را زير و رو كرد .
المَلّ - [ ملّ ] : مص ؛ « رَجُلٌ مَلٌّ » : مرد خسته و دلتنگ .
مَلَّى - تَمْلِيَةً [ ملو ] ه اللَّه عُمْرَه : خداوند عمر او را دراز كند .
المَلَا - [ ملو ] : واحد ( المَلَوَان ) است ، - ج امْلاءِ : بيابان ، زمين پهناور ، زمانى از گيتى ، خاكستر داغ .
المُلَّى - [ ملّ ] : نانى كه در خاكستر گرم پخته شده باشد .
المُلَاء - [ ملأ ] : زكام و سرماخوردگى كه منشأ آن امتلاى معده باشد .
المُلَاءَة - مرادف ( المُلَاء ) است ، - ج مُلَاء : جامه اى كه از دو تكه بهم دوخته باشند . دامن ، جامه اى كه به دور رانها پيچند و آن را بپوشانند .
المُلَائِم - [ لأم ] : مناسب و موافق ، - للشيءِ : متناسب با چيزى .
المُلَاءَمَة - [ لأم ] : مص ، تناسب ، توافق .
المَلَاب - [ لوب ] : عِطرى كه بسان زعفران است .
المُلَابَسَة - ج مُلَابَسَات [ لبس ] : مص ؛ « المُلَابَسَات » : ظروف و هنگامها .
المَلَاة - ج مَلًا [ ملو ] : بيابان گرم .
المَلَاث - [ لوث ] : موضعى كه چيزى با آن مىچرخد ، - ج مَلَاوِث و مَلَاوِثَة و مَلَاوِيثَ : مرد بزرگوارى كه مردم بسوى او گرايش نمايند ؛ « هم مَلَاوِثُ » آنان بزرگان و بزرگوارانند .
المُلَاح - ج مُلَاحُون : مرد با نمك ، شخص دوست داشتنى .
المِلَاح - بادى كه كشتىها را به حركت در مىآورد ، سر نيزه ، كت ، توبرهء كاه ستور .
المُلَّاح - ( ن ) : نام گياهى از نوع مركبات است ؛ « رجُلٌ مُلَّاحٌ » ج مُلَّاحون : مرد بسيار ظريف و بذله گو .
المَلَّاح - مرادف ( المُلَاح ) است ، نمك فروش يا نمكدار ، ملوان ؛ - و در زبان متداول به معناى يخ و تگرگى است كه در شب مىبارد ؛ « مَلَّاحُو الجَوّ » : خلبانان .
المَلَاحَة - نمك بودن چيزى ، زيبا و ظريف شدن چيزى .
المِلَاحة - حرفهء ملوان ، فن دريانوردى و هوانوردى ؛ « مِلَاحة نهرِيَّة و مِلاحَةٌ جويه » :
آب پيمائي و هواپيمائى .
المُلَّاحَة - ( ن ) : واحد ( المُلَّاح ) است .
المَلَّاحَة - معدن نمك ، جايگاه فروش نمك .
المَلَاحِج - [ لحج ] : تنگناها .
المَلَاحِدَة - [ لحد ] : گروهى از كافران كه به دهريان يا دهريه معروف مىباشند .
المُلَاحَظَة - ج مُلَاحَظَات [ لحظ ] : مص ، ملاحظه ، اظهار نظر .
المُلَاحَم - [ لحم ] : من الحبال : ريسمان محكم بافت .
المُلَاحِيّ - [ ملح ] : نوعى انگور سفيد و دراز ، نوعى انجير .
المُلَّاحِيّ - مرادف ( المُلَاحِى ) است .
المُلَّاحِيَّة - شغل و حرفهء ملاح .
المَلَاحِيج - [ لحج ] : راههاى باريك كوهستانى .
المَلَاذ - [ لوذ ] : پناهگاه و دژ .
المَلَارْيا - بيمارى مالاريا .
المَلَاز - [ لوز ] : پناهگاه .
المَلَازَة - [ لوز ] : « أَرْضٌ مَلَازَةٌ » : زمين پر از درخت بادام - بادامستان .
المُلَازِم - [ لزم ] ( ا ع ) : درجه ايست نظامى معادل ستوان است .
المَلَّاسَة - ماله و چوب زمين صاف كنى .
المِلَاط - ج مُلُط : گِل ساختمان .
المَلَاع - [ ملع ] : بيابانى كه در آن گياه و يا درختى نباشد .
المُلَاعِب - [ لعب ] : فا ؛ « مَلَاعِبُ ظِلِّه » :
( ح ) پرنده ايست داراى بالهاى دراز و گردنى كوتاه .
المَلَّاق - آنكه بسيار چابلوسى نمايد .
المُلَاقِس - [ لقس ] : آنكه بُردبار است .
المَلَاك - ج مَلَئِكَة و مَلَائِكَة و مَلَائِك [ ملك ] : اين كلمه مخفف ( مَلأَك ) است و به معناى فرشته آسمانى مىباشد .
المِلَاك - گِل ، دست و پاى ستور و ستوران پيشرو ستوران ديگر ، و در اصطلاح متداول دولتى به معناى پايه و اساس كار و يا قوام كار است ، ؛ « مِلاكُ الأمر » : قوام امر .