المَكْدَم - [ كدم ] : جاى نشان و اثر .
المُكَدَّم - [ كدم ] : بسيار گزيده شده ؛ « رجلٌ مُكَدَّمٌ » : مردى كه ناخدا گاه به جنگ افتد و زخمى شود .
المَكْدُود - [ كدّ ] : مفع ، مغلوب .
المَكْدُودَة - [ كدّ ] : « أَرضٌ مَكْدُودَةٌ » : زمين سُم كوب شده .
المَكْذَبان - [ كذب ] : بسيار دروغگو .
المَكْذَبَانَة - [ كذب ] : بسيار دروغگو .
المَكْذُبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : مرادف ( المَكْذَبَة ) است .
المَكْذَبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : دروغ .
( المَكْذَبَة ) است .
المَكْذَبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : دروغ .
المَكْذُوب - ج مَكَاذِيب [ كذب ] : دروغ .
المَكْذُوبَة - ج مَكَاذِيب [ كذب ] : دروغ .
مَكَرَ - - مَكْراً الرجُلَ أو به : او را فريب داد ، - اللَّه فلاناً : خداوند او را با مكرى كه داشت كيفر داد ، - الثّوبَ : جامه را رنگين كرد ، - ه : او را خضاب كرد ، - الأَرضَ :
زمين را آبيارى كرد .
مَكِرَ - - مَكْراً : سرخ شد .
مَكَّرَ - تَمْكِيراً [ مكر ] : دانه و غلات را جمع آورى و احتكار كرد .
المَكْر - مصدر است ، فريب ، كيفرِ خدعه و فريب دادن .
المَكَرّ - [ كرّ ] : جاى حمله در جنگ .
المِكَرّ - [ كرّ ] : آنكه در جنگ بسيار حمله كند ؛ « فرسٌ مِكَرٌّ مِفَرٌّ » : اسب مطيع و منقاد كه هر گاه سواره اش بخواهد حمله كند حمله كند و اگر بخواهد فرار كند او را فرارى دهد .
المُكْرَب - [ كرب ] : ريسمان محكم ، بناى استوار ، - مِنَ الْمَفَاصِل : مفصل سخت و محكم ؛ « حافِرٌ مُكْرَبٌ » : سم سخت و استوار .
المَكْرَة - ج مَكْر و مُكُور : اسم مره از ( مَكَرَ ) است ، تدبير و چاره جوئى در جنگ ، آبيارى كشت ، گياهى كه داراى برگ است ولى گل نمىدهد .
المُكَرْدَس - [ كردس ] : مرد ترنجيده اندام .
المُكْرَس - [ كرس ] : مفع ، - من الْقَلائِد :
گردن بندى كه مرواريد و مهرههاى آن در دو ريسمان از هم جدا باشد .
المُكَرَّس - [ كرس ] : مفع ، - من القلائد :
مرادف ( المُكْرَس ) است .
المُكَرَّشَة - [ كرش ] : غذائى كه از گوشت و غيره در شكنبه تهيه مىشود .
المُكْرَع - [ كرع ] : « فرسٌ مُكْرَعُ القوائِم » :
اسبى كه داراى پاى استوار است .
المَكْرَع - ج مَكَارع [ كرع ] : آبشخور ستوران .
المُكْرَعَة - [ كرع ] : من النخيل و غيرِه : درخت خرما و جز آن كه در آب كاشته شده باشد .
المَكْرُم - [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار .
المَكْرَم - ج مكارم [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار .
المَكْرَمَة - ج مَكارِم [ كرم ] : مرد بزرگوار و كريم ؛ « ارضٌ مَكْرَمَةٌ لِلنبَات » : زمين خوب و قابل كشت .
المُكَرَّم - [ كرم ] : مفع ، مرد كريم و بخشنده براى همهء مردم .
المَكْرُمَة - [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار ، كرم و بخشش ؛ « فعل الخير مَكْرُمَةٌ » : كار خير باعث كرم و تجليل و بزرگوارى است .
المَكْرَه - ج مَكَارِه [ كره ] : مكروه و بد .
المَكْرُهَة - ج مَكَارِه [ كره ] : مرادف ( المَكْرَهَة ) است .
المَكْرَهَة - ج مَكَارِه [ كره ] : آنچه كه انسان از آن كراهت دارد و بر او سخت باشد .
المَكْرُوب - [ كرب ] : اندوهگين .
المِكْرُوب - ( طب ) : ميكرب كه باعث انتقال بيمارى از بيماران به ديگران مىشود .
المِكْرُوسْكوب - مكروسكوپ . - ( اين كلمه يونانى است و عربى آن ( الْمُجْهِر ) است .
المَكْرُوه - [ كره ] : مفع ، شر ، ناپسنديده .
المَكْرُوهَة - [ كره ] : سختى و بلا .
المَكْزُوز - [ كزّ ] : آنكه خدا او را به بيمارى گزاز دچار كند .
مَكَسَ - - مَكْساً : حق گمركى را گرفت ، - فِى الْبَيْع : در معامله چانه زد و بها را كم نمود ، - ه : به او ستم كرد .
مُكِسَ - الرجُلُ : در فروش و معامله بهايش كم شد .
المَكْس - مص ، - ج مُكُوس : ماليات بر درآمد ، حقوق گمركى و يا عوارض فروش و يا وارد كردن كالا .
المِكْسَال - [ كسل ] : تنبل ( اين كلمه براى مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) .
المَكْسَب - ج مَكَاسِب [ كسب ] : در آمد ، عايدات فروش .
المَكْسِب - ج مَكَاسِب [ كسب ] : مرادف ( المَكْسَب ) است .
المَكْسِبَة - ج مَكَاسِب [ كسب ] : مرادف ( المَكْسَب ) است .
المِكْسَحَة - [ كسح ] : جاروب .
المَكْسِر - ج مَكَاسِر [ كسر ] : جاى شكستن چيزى ، باطن و نهاد ؛ « مَكْسِرُ الشجرةِ » : بيخ درخت يا تنهء درخت كه شاخهها را از آن مىبرند .
المُكَسَّر - [ كسر ] : مفع ، دره اى كه در پيچ و خم آن آب روان باشد ؛ « الجمع المُكَسَّر » :
جمعى است كه بناى مفرد آن شكسته مىشود مانند ( رَجُلٌ ) كه جمع آن ( رِجَال ) است .
المَكْسَلَة - [ كسل ] : آنچه كه باعث كسالت و تنبلى شود .
المَكْسُور - [ كسر ] : مفع ؛ « صوتٌ مَكْسُور » :
صداى نرم و نازك .
المُكَشْكَش - [ كشكش ] : « ثوبٌ مُكَشْكَشٌ » :
جامهء كشدار و پر زرق و برق . ( اين كلمه فارسى است ) .
المَكْشُوح - [ كشح ] : آنكه عضوى از بدنش را داغ كرده باشند .
المَكْشُوف - [ كشف ] : اسم مفعول است ؛ « عَلَى الْمَكْشُوف » : با صراحت ، آشكارا ؛ « مَكْشُوفُ الرأس » : سر برهنه . سر بى كلاه .
المَكَظَّة - [ كَظَّ ] : « طعامٌ مَكَظَّةٌ » : غذائى كه باعث امتلاء معده و سوء هاضمه شود .