كه سالها عمر مىكند يا اينكه چندين بار ميوه مىدهد .
مَعْمَعَ - مَعْمَعَةً [ معمع ] : با شتاب كار كرد ، - القومُ : جنگ سختى كردند ، در گرماى طاقت فرسا به راه افتادند ، - الشيءُ المحرّقُ :
چيزى كه در شعلهء آتش مىسوخت صدا كرد ، - تِ السماءُ المطرَ على الأرضِ : آسمان يكباره باريد و در سطح زمين اثر گذاشت ، - الرجُلُ : كلمهء مَعْ را در سخن خود بسيار به كار برد .
المَعْمَعَانُ - [ معمع ] : گرما يا سرماى سخت ، - من الأَيّام : روزهاى بسيار گرم .
المَعْمَعَانيّ - [ معمع ] من الأَيّام : روزهاى بسيار گرم .
المَعْمَعَة - [ معمع ] : مص ، - ج مَعَامِع : صداى سوختن نيزار و مانند آن ، صداى قهرمانان در جنگ ، شدت گرما ؛ « المَعَامِع » جنگها و فتنهها .
المَعْمَل - ج مَعَامِل [ عمل ] : كارگاه ، كارخانه .
المُعَمَّم - [ عمّ ] : مرد بزرگوار و مهتر قوم .
المَعْمُودِيَّة - [ عمد ] : مراسم غسل تعميد كودك در مذهب مسيحيان . اين كلمه سريانى است و يا اينكه از كلمهء ( العَمَد ) بمعنى خيس كردن گرفته شده است .
المَعْمُور - [ عمر ] : جاى پر از جمعيت و آباد ، جهان ؛ « فى كلِّ أنحاء المَعْمُورِ » : در همه جاى جهان .
المَعْمُورَة - [ عمر ] : مؤنث ( المَعْمُور ) است ، جهان .
المَعْمُول - [ عمل ] : مفع ، - به : روال كار ، كار معمولى ، كلوچه .
المَعْمُولَة - [ عمل ] : مؤنث ( المعمول ) است ، يك دانه كلوچه .
المَعْمِيَة - [ عمي ] : مفرد ( المَعَامي ) است و به معناى زمينهاى ناشناخته كرهء زمين است .
مَعَنَ - - معناً الماءُ : آب روان شد ، - المطرُ الأرضَ : باران پياپى باريد و زمين را سيراب كرد ، - الفرسُ : اسب در دويدن خود گامهاى بلند برداشت ، - - مَعْناً النّعمة :
كفران نعمت كرد . ، - بالحقِّ : حق را مُنكر شد ، به حق اقرار كرد .
مَعِنَ - - مَعَناً المكانُ أو النبتُ : آن مكان يا گياه سيراب شد .
مَعُنَ - - مُعُوناً الماءُ : آب به آرامى روان شد ، - المَطَرُ الأرضَ : باران زمين را سيراب كرد ، - الفَرَسُ : اسب هنگام حركت شتاب كرد .
المَعْن - مص ، هر چه كه از آن استفاده شود ، آب راكد بر روى زمين ، كار آسان ، خوارى ، بسيار ، كم ، دارندهء مال ، كم مال ، بلند ، كوتاه ، چرم سرخ رنگ .
المِعَنّ - [ عنّ ] : كسى كه در كارى كه به او ربط نداشته باشد دخالت كند ، سخنور .
سخنران .
المَعْنى - ج مَعَانٍ [ عني ] : مقصود از چيزى ؛ « مَعْنى الكلمةِ » : مدلول كلمه ؛ « معنى الكلامِ » : مضمون كلام .
المُعَنَّى - [ عني ] : آنكه به او تكليفى شاق بشود ، گونه اى شعر ناموزون .
المَعْناة - [ عني ] : « مَعْناةُ الكلام » : معناى كلام .
المِعَنَّة - [ عنّ ] : مؤنث ( المِعَنّ ) است .
المُعَنَّسَة - ج مُعَنَّسَات و مَعَانِس [ عنس ] :
دخترى كه خانواده اش او را از ازدواج منع كنند .
المَعْنَفَة - [ عنف ] : آنچه كه باعث عنف و آزار شود .
المُعَنْفِص - [ عنفص ] : آنكه مُدعى چيزى باشد كه ندارد ، مرد خود پسند . اين واژه در زبان متداول رايج است .
المُعْنِق - ج مَعَانِيق [ عنق ] : شتاب كننده ، آنچه كه سفت و بر آمده از زمين باشد .
؛ « رجُلٌ مُعْنِقٌ » : مرد گردن دراز .
المِعْنَقَة - [ عنق ] : گردن بند .
المَعْنَوِيّ - [ عني ] : منسوب به معنى ، خلاف مادى .
المَعْنَوِيَّات - [ عني ] : آنچه كه خلاف ماديات است ، حالت نفس و باطن ؛ « معنوِيّات الجُنُودِ » : حالت درونى سربازان .
المَعْنِيّ - [ عني ] : « مَعْنيُّ الكلامِ » : معناى كلام .
المَعْنِيّ - [ معن ] : بسيار دارنده مال ، كم در آمد و كم مال .
المَعْنِيَّة - [ عني ] : « مَعْنِيَّةُ الكلام » : معنا و مفهوم كلام .
المَعْهَد - ج مَعَاهِد [ عهد ] : جاى ويژه و معروف چيزى ، جاى بازگشت مردم .
كانون تعليماتى .
المَعْهُود - [ عهد ] : مفع معروف ، شناخته شده .
المَعْو - [ معو ] : رطب خشك شده .
المِعْوَان - ج مَعَاوِين [ عون ] : كمك كنندهء خوب ، كسى كه بمردم كمك بسيار كند .
المَعُوج - [ معج ] : « فَرَسٌ مَعُوجٌ » : اسب تندرو و منظَّم ؛ « ريحٌ مَعُوجُ » : باد تند گذر .
المُعْوَجّ - [ عوج ] : كج شده .
المُعَوَّج - [ عوج ] : مفع ، آنچه كه بر روى آن عاج نصب شده باشد .
المَعُود - [ عود ] : اسم مفعول است از ( عادَ المريضَ ) : از بيمار عيادت كرد .
المُعَوَّذ - [ عوذ ] : مفع ، جاى گردنبند ، چراگاه شتران .
المُعْوَز - [ عوز ] : مرادف ( المُعْوِز ) است .
المُعْوِز - [ عوز ] : بينوا و مستمند كه بى چيز شده باشد .
المَعُوضَة - [ عوض ] : مرادف ( العِوَض ) است به معناى بدل و جايگزين .
المُعْوِل - [ عول ] : آزمند و حريص .
المِعْوَل - ج مَعَاوِل [ عول ] : تيشه ، كلنگ .
المَعُول - [ عول ] : بىچيز و مستمند .
المُعَوَّل - [ عول ] : مورد يارى و اطمينان و اعتماد .
المَعُون - [ عون ] : مرادف ( المَعُونة ) است .
المَعُونَة - [ عون ] : يارى و كمك كردن .
المَعُوه - [ عوه ] من المواشي و غيرها : مرادف ( المَعْيُوه ) است .
المِعَوِيّ - : منسوب به المِعَى است