المِسْرَحَة - [ سرح ] : مرادف ( المِسْرح ) است .
المَسْرَحِيّ - [ سرح ] : هر چه كه ويژهء تماشاخانه باشد ؛ « الفنُّ المَسَرحيّ » : هنر نمايش يا تئاتر ، « المُؤَلِّفُ المَسْرَحِي » :
مؤلف و يا نويسنده نمايشنامه .
المَسْرَحِيَّة - [ سرح ] : نمايشنامه نثرى يا شعرى يا نثر و شعر با هم كه نمايش داده شود .
المِسْرَد - [ سرد ] : ابزارى كه با آن سوراخ كنند ، زبان ، كفش دوخته ، و در زبان متداول به معناى غربيل درشت سوراخ است .
المُسَرَّد - [ سرد ] : زره .
المَسْرَط - [ سرط ] : بلعوم ، حنجره .
المِسْرَط - [ سرط ] : بلعوم ، حنجره ، كسى كه با شتاب غذا خورد .
المِسْرَع - [ سرع ] : شتابان بسوى خير يا شرّ .
المُسْرِف - [ سرف ] : اسراف كننده ، مفرط ، كسى كه از حدود چيزى تجاوز كند ، اشتباه كننده ، غافل ، نادان .
المَسْرُوءَة - [ سرأ ] : « أَرْضٌ مَسْرُوءَة » :
سرزمين پر از ملخ .
المَسْرُوب - [ سرب ] : كسى كه در اثر استنشاق دود نقرهء گداخته سرگيجه مىگيرد .
المَسْرُود - [ سرد ] : زره .
المَسْرُودَة - [ سرد ] : زره .
المَسْرور - [ سرّ ] : خوشحال و خورسند و شاد .
المَسْرُورَة - [ سرّ ] : مؤنث ( المَسْرُور ) است .
المَسْرُوق - [ سرق ] : مفع ، « رجُلٌ مَسْرُوقُ الصوتِ » : كسى كه صدا و سينه اش گرفته باشد .
المُسَرْوَل - [ سرول ] « فَرَسٌ مُسَرْوَلٌ » : اسبى كه سفيدى دست و پايش تا بازو و ران گذشته باشد .
مَسَطَ - - مَسْطاً المِعَى : آنچه را كه در روده بود با انگشت در آورد ، - السّقاءَ : شير دلمه شده را از مشك با انگشت بيرون كشيد ، - الثّوبَ : جامه را خيس كرد سپس آن را با دست فشرد تا آب آن ريخته شود ، - فلاناً بالسّياط : او را با تازيانه زد .
المِسْطَاح - [ سطح ] : فرش كه از برگهاى نخل خرما ساخته شده باشد كه معمولًا بر آن ( حصير ) اطلاق مىشود ، جائى كه در آن خرما و انجير و انگور را خشك مىكنند .
المُسْطَار - [ سطر ] : شراب نارس ( مي خام ) ، مي مرد افكن ، گرد و خاك برخاسته از زمين .
المِسْطار - [ سطر ] : مرادف ( المُسْطار ) است ، قلم رسم و پرگار .
المُسْطَارَة - [ سطر ] : مرادف ( المُسْطار ) است .
المِسْطَارَة - [ سطر ] : مرادف ( المُسْطار ) است .
المَسْطَبَة - ج مَسَاطِب [ سطب ] ( و الصاد فيها أبلغ ) : سكَّو كه معمولًا براى نشستن بر روى آن مورد استفاده قرار مىگيرد ، سندان آهنگرى ، جائى كه در آن مستمندان و بينوايان جمع مىشوند ، جائى كه در آن افراد غريب و بيخانمان زندگى مىكنند ، و در علم ستاره شناسى به معناى كهكشان مىباشد .
المِسْطَبَة - ج مَسَاطِب [ سطب ] : مرادف ( المَسْطَبَة ) است .
المِسْطَح - [ سطح ] : ابزار صاف كردن و پهن كردن ، چوب نانوائى كه با آن نان را پهن كنند ، ستون خيمه و چادر ، چراگاه ، مرادف ( المِسْطاح ) است .
المُسَطَّح - [ سطح ] ( ه ) : شكلى كه مستواى آن در يك سطح باشد ؛ « انْفٌ مُسَطَّح » :
بينى صاف و پهن .
المَسْطَرَة - ج مَسَاطِر [ سطر ] : خط كش ، و در زبان متداول به معناى نمونه بردارى از متاعى است كه صفت و مرغوبيت آن شناخته شود .
المِسْطَرَة - ج مَسَاطر [ سطر ] : مرادف ( المَسْطَرة ) است .
المَسْطُول - [ سطل ] : مفع ، و در زبان متداول به معناى خِنگ و ابله مىباشد .
المَسْعَى - ج مَسَاعٍ [ سعي ] : كوشش و روش و به كار بردن چيزى .
المَسْعَاة - ج مَسَاعٍ [ سعي ] : صفات نيكو .
المِسْعَار - [ سعر ] : آنچه كه بوسيله آن آتش برافروزند .
المِسْعَر - [ سعر ] : شديد ، منقل آتش ، گردن بلند ، ابزارى است كه با آن درجهء حرارت را مىآزمايند ؛ « كَلْبٌ مِسْعَرٌ » : سگ هار .
المُسْعُط - [ سعط ] : قطره چكان بينى .
المِسْعَط - [ سعط ] : مرادف ( المُسْعُط ) است .
المَسْعَل - [ سعل ] : محلّ سرفه كردن يا حلق .
المَسْعُود - ج مَسَاعِيد [ سعد ] : سعادتمند .
المَسْعُوف - [ سعف ] : كسى كه به بيمارى طاسى سر دچار باشد .
المِسْفَار - [ سفر ] : مرادف ( المِسْفَر ) است .
المِسْفَر - [ سفر ] : كسى كه بسيار مسافرت كند ، كه آماده و مسلَّط بر مسافرتها باشد .
المِسْفَرَة - ج مَسَافِر [ سفر ] : مؤنث ( المِسْفر ) است ، جاروب .
المُسَفَّع - [ سفع ] : « توتر مُسَفَّع » : در صورت او نقطههاى سياه وجود دارد ؛ « كَمِيٌّ مُسَفَّع » :
از زنگ خوردگى آهن سياه شد .
المَسْفَهَة - [ سفه ] : غذائى كه باعث تشنگى و آب خوردن بسيار شود .
المَسْفُور - [ سفر ] : كسى كه سختيهاى مسافرت او را خسته كرده باشد .
المَسْقَى - [ سقي ] : وقت آبيارى و يا آب دادن .
المَسْقَاة - [ سقي ] : جاى آبيارى يا آب نوشيدن .
المِسْقَاة - [ سقي ] : مرادف ( المَسْقاة ) است .
المِسْقام - [ سقم ] : كسى كه بسيار بيمار مىشود .
المَسْقَط - ج مَسَاقِط [ سقط ] : جاى افتادن و فرو ريختن .
المَسْقِط - ج مَسَاقِط [ سقط ] : مرادف