واژه فارسى است - .
الأَنْجَرَة - ج أَنَاجِر [ نجر ] مترادف ( الأَنْجر ) است .
انْجَرَدَ - انْجرَاداً [ جرد ] : مطاوع ( جَرَدَ ) است ، - الثّوبُ : جامه كهنه و فرسوده شد ، - بِنَا السّيرُ : راه به ما دور و دراز شد .
انْجَرَسَ - انْجِرَاساً [ جرس ] الحليُ : از زيور آلات صدائى بسان صداى زنگ شنيده شد .
أَنْجَزَ - إنْجَازاً [ نجز ] الحاجةَ : نيازمندى را بر آورد ، - الوَعْدَ : به وعده وفا كرد ، - على القَتِيل : زخمى را از پاى درآورد و كشت .
انْجَزَعَ - انْجزَاعاً [ جزع ] الشيءُ : آن چيز گسيخته شد ، شكست .
انْجَزَمَ - انْجِزَاماً [ جزم ] الحرفُ : حرف مجزوم و ساكن شد ، - العَظْمُ : استخوان شكسته شد .
أَنْجَسَ - إنْجَاساً [ نجس ] هُ : آن چيز را نجس كرد .
أَنْجَعَ - إنْجَاعاً [ نجع ] الطعامُ و غيرُهُ : غذا و جز آن سودمند شد ، - الرّجُلُ : آن مرد رستگار شد ، - الرّاعي الفَصِيلَ : شتربان بچهى شتر را شير داد .
انْجَعَبَ - انْجِعَاباً [ جعب ] : بر زمين افتاد .
انْجَفَلَ - انْجفَالًا [ جفل ] القومُ : آن قوم با شتاب گريختند .
انْجَلَ - إنْجَالًا [ نجل ] الدابَّةَ : ستور را به كشتزار فرستاد .
الأَنْجَل - ج نَجُل و نِجَال م نَجْلاء ج نُجْل [ نجل ] :
آنچه كه فراخ و دراز و پهن باشد ، آنكه درشت چشم و زيبا باشد .
انْجَلَى - انْجلَاءً [ جلو ] : آن چيز روشن و آشكار شد ؛ « انْجَلَى الهَمُّ عن قَلْبِى » . اندوه و افسردگى از دلم بيرون رفت .
انْجَلَبَ - انْجِلَاباً [ جلب ] : جلب شد ، كشانيده شد .
انْجَلَطَ - انْجِلَاطاً [ جلط ] البعيرُ أو الشيءُ : شتر يا آن چيز جدا يا تنها شد .
انْجَلَعَ - انْجِلَاعاً [ جلع ] الشيءُ : آن چيز كشف و روشن شد .
أَنْجَمَ - إنْجَاماً [ نجم ] الشيءُ : آن چيز آشكار شد ، - تِ السّماءُ : ستارگان آسمان آشكار و روشن شدند ، - الشّتَاءُ او البَرْدُ : سرما و زمستان رفت ، - تِ الحربُ : جنگ پايان يافت ، - الرجُلُ عَنِ الأَمْرِ : آن كار را كنار گذاشت .
انْجَمَعَ - انْجِمَاعاً [ جمع ] الشيءُ : اجزاى آن چيز به هم پيوستند .
الإنْجيل - ج أَناجيل : انجيل ، كتاب مقدس مسيحيان . - اين واژه يونانى است - .
الإنْجِيلِيّ - يكى از مدوّنين انجيل ، آنكه عضو كليساى انجيلى است ؛ « شَمّاسٌ انجيليّ » : مقام كليسائى قبل از كهنوت است .
أَنْحَى - إنْحَاءً [ نحو ] : هنگام راه رفتن به يكسو خميده شد ، - بَصَرَهُ عنهُ : چشم خود را از او برگردانيد ، - عليهِ : بر او اعتماد كرد ، - على فلانٍ ضرباً : با زدن به طرف فلانى آمد .
أَنْحَى - إنْحَاءً [ نحى ] عليهِ بالسيف : با شمشير بر او حمله كرد ؛ « انْحَى عليهِ بِاللَّوائِم » : با سرزنش بسوى او روى آورد ، - لهُ السّلاحَ :
با اسلحه او را زد .
إنْحَازَ - انْحِيَازاً [ حوز ] إليهِ : بسوى او روى آورد ، - عنهُ : از او عدول كرد ، - القومُ : آن قوم مواضع خود را رها كردند ، گريختند .
إنْحَاشَ - انْحِيَاشاً [ حوش ] : جمع شد ، - عنهُ :
از آن بيزار شد ، - لهُ الصّيدُ : شكار به سوى او رفت .
إنْحَاصَ - انْحِيَاصاً [ حيص ] عن كذا : از آن چيز عدول كرد .
انْحَتَّ - انْحِتَاتاً [ حتّ ] الورقُ من الشجر : برگ درخت پراكنده شد ، - شَعْرُهُ عن رَأْسِهِ : موى از سر او فرو ريخت ، - تِ الأَسْنانُ : دندانها پوك و خورده شدند .
انْحَجَزَ - انْحِجَازاً [ حجز ] : مطاوع ( حَجَزَ ) است ؛ « حَجَزَه فَانْحَجَزَ » : آن را توقيف كرد پس توقيف شد .
انْحَدَرَ - انْحِدَاراً [ حدر ] : فرود آمد ؛ « انْحَدَرْتُ مِنَ الْجَبَل الى المَدِينَة » : از بالاى كوه به سوى شهر فرود آمدم ، - الجلدُ : پوست ورم كرد .
انْحَرَدَ - انْحِرَاداً [ حرد ] : تنها و منفرد شد ، - النجْمُ : آن ستاره فرود افتاد .
انْحَرَفَ - انْحِرَافاً [ حرف ] عنهُ : از او روى گردان شد ، - مزاجُهُ : ناخوش شد ، - بهِ عن كذا : به چيزى او را ستود ، او را روى گردان كرد .
أَنْحَزَ - إنْحَازاً [ نحز ] القومُ : شتران آن قوم به بيمارى نُحاز ( سرفه ) دچار شدند .
أَنْحَسَ - إنْحَاساً [ نحس ] تِ النارُ : دود آتش بسيار شد .
انْحَسَرَ - انْحِسَاراً [ حسر ] الشيءُ : آن چيز آشكار شد ، - تِ الطَّيرُ : پرنده پرهاى نو درآورد .
انْحَسَمَ - انْحِسَاماً [ حسم ] : بريده شد ، قطع شد .
انْحَصَّ - انْحِصَاصاً [ حصّ ] الشّعرُ : موى ريزش كرد ، - الذنَبُ : دم بريده شد ، - اللَّحيةُ :
موى ريش شكسته و كوتاه شد .
انْحَصَرَ - انْحِصَاراً [ حصر ] : در تنگنا قرار گرفت ، منحصر شد .
انْحَطَّ - انْحِطَاطاً [ حطَّ ] : مطاوع ( حَطَّ ) است ؛ « حَطَّهُ فَانْحطَّ » : او را خوار و سبك كرد پس خوار و سبك شد ، - السِّعرُ : نرخ پائين آمد ، بها ارزان شد ، - ت النّاقةُ فى سَيْرِها : ماده شتر با شتاب راه پيمود .
الانْحِطَاط - [ حطَّ ] : مص ، به عقب برگشتن و عقب افتادگى ؛ « عَصْرُ الانحطاط » : دوران عقب افتادگى بويژه در ادبيات ؛ « الانْحِطاطُ النفسيّ » : عقب ماندگى نيروى انديشيدن .
انْحَطَمَ - انْحِطَاماً [ حطم ] : شكسته شد .
أَنْحَفَ - إنْحَافاً [ نحف ] هُ : او را لاغر و ناتوان كرد .
انْحَقَّ - انْحِقَاقاً [ حقّ ] الرباطُ : ريسمان سخت بسته شد ، گره خورد .
أَنْحَلَ - إنْحَالًا [ نحل ] هُ الهمُّ أو المرضُ : بيمارى