براى تو فرزندى نپنداشته و شريكى نخواندهام ، منّت اين [ ايمان ] تو راست بر من ، نه اينكه من به سبب آن منّتى بر تو داشته باشم ، خدايا و تو را معصيت كردم بدون مكابره و بزرگ منشى ، و بدون اينكه از بندگيت خودم را بيرون برده و يا ربوبيّت تو را إنكار كرده باشم ، و ليكن هواى نفس را اطاعت نمودم و شيطان مرا لغزانيد ، پس حجّت و بيان بر من تو راست ، كه اگر عذابم كنى به خاطر گناهان من است بىآنكه بر من ظلم كرده باشى ، و چنانچه مرا بيامرزى و بر من رحم آرى پس تو جواد كريم هستى ، اى كريم ، اى كريم . . . ( آنقدر اين كلمه را تكرار كن تا نفست تمام شود ) . سپس بگويد : اى آنكه از همه چيز ايمنى و همهء اشيا از تو در بيم و حذر هستند ، از تو مسألت مىنمايم به ايمنيت از هر چيز و ترس همه چيز از تو اينكه بر محمد و آل محمد درود فرستى ، و به من امانى براى خود و خانواده و فرزندانم و ساير چيزهايى كه بر من نعمت دادهاى عطا فرمايى ، تا از هيچ كس بيمناك نباشم ، و از هيچ چيز ابدا حذر نكنم ، كه همانا تو بر هر چيز توانايى و خداوند ما را بسنده و بهترين وكيل است . اى كفايتكنندهء موسى از فرعون از تو مىخواهم كه بر محمد و آل محمد درود فرستى ، و مرا از فلانى پسر فلانى كفايت فرمايى - و نام كسى را كه از شرّ و ضررش بيمناك است بگويد ، و از خداى تعالى بخواهد كه ضرر او را دفع نمايد كه به اذن خداى تعالى ضررش دفع خواهد شد - سپس سجده كند و حاجت خويش را از خداوند بخواهد ، و به درگاه خداى تعالى زارى نمايد .
در مكارم الاخلاق گويد : « روايت شده كه اگر هر مرد و زن مؤمنى اين نماز را بخواند و با اين دعا خالصانه دعا كند درهاى آسمان براى اجابت به رويش گشوده خواهد شد ، و همان وقت إجابت خواهد گشت [ يا در همان شب - خ ل ] و اين از فضل خداوند بر ما و بر مردم است » « 1 » .
و در كتاب النجم الثاقب مثل اين را به نقل از كنوز النجاح آورده است .
مصنّف ضعيف كتاب محمد تقى موسوى اصفهانى - عفى اللّه تعالى عنه - گويد : « مكرّر كارهاى مهمى برايم اتفاق افتاد كه اين نماز را با اين كيفيّت به جاى آوردم ، خداى تعالى با لطف و كرم خويش و به بركت مولايمان - صلوات اللّه عليه - آنها را برآورده ساخت » .
و از جمله در كتاب النجم الثاقب اين نماز را به عنوان نماز مولايمان حضرت مهدى - عجل اللّه فرجه الشريف - از كتاب سيد فضل اللّه راوندى حكايت كرده ، و پس از فراغت از نماز صد مرتبه صلوات بر محمد و آل محمد را ياد كرده ، و پس از آن دعايى و وقت معيّنى برايش ذكر ننموده است .
هامش
( 1 ) . مكارم الأخلاق ، 339 - 340 .