و از جمله در كتاب جنّة المأوى به نقل از كتاب تاريخ قم تأليف شيخ فاضل حسن بن محمد قمّى از كتاب مونس الحزين فى معرفة الحقّ و اليقين تأليف شيخ ابو جعفر محمد بن بابويه رحمه اللّه در باب بناى مسجد جمكران آورده ، و حكايتى طولانى براى آن ذكر نموده و در آنجا گفته : « امام مهدى - عجل اللّه فرجه الشريف - اين نماز را به گونهء خاصى امر فرموده ، به اينكه : دو ركعت نماز بگزارد ، و در هر ركعت سورهء فاتحة الكتاب [ حمد ] را بخواند ، و چون به آيه :
إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ
رسيد آن را صد بار تكرار كند ، سپس سورهء حمد را تا به آخر بخواند ، و در ركوع و سجود هفت بار تسبيح بگويد ، و چون نماز را تمام كرد تهليل بگويد ، و تسبيح حضرت فاطمهء زهرا عليها السّلام بگويد ، و چون از آن فراغت يافت سجده كند و صد بار بر پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله صلوات فرستد .
سپس گفته : و اين نقل از لفظ مبارك امام عليه السّلام است كه : فمن صلّاها فكأنّما صلّى في البيت العتيق ؛ هر كس اين دو ركعت نماز را بگزارد چنان است كه دو ركعت نماز در كعبه گزارده باشد » « 1 » .
دانشمند محدّث نورى در حاشيه راجع به فرمودهء آن حضرت عليه السّلام : « و چون نماز را تمام كرد تهليل بگويد » گفته است : « ظاهر اين است كه بگويد : « لا إله إلّا اللّه وحده وحده » .
مىگويم : احتياط در عبادت و اهتمام در قضاى حاجت مقتضى آنند كه بين چگونگىهاى ياد شده جمع گردد به اينكه پس از نيمه شب جمعه غسل كند و آن نماز را به جاى آورد ، و تسبيح بزرگ را هفت بار در ركوع و سجود تكرار نمايد ، و پس از نماز تهليلى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله مىگفت و مىفرمود : اين دعاى من و دعاى پيغمبران پيش از من است را بگويد كه : لا إله إلّا اللّه وحده لا شريك له ، له الملك و له الحمد يحيى و يميت و هو حىّ لا يموت بيده الخير و هو على كلّ شيء قدير .
سپس تهليلى را بگويد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله روز فتح مكّه گفت : لا إله إلّا اللّه وحده وحده ، أنجز وعده و نصر عبده و هزم [ غلب - خ ل ] الأحزاب وحده ، فله الملك و له الحمد يحيى و يميت و هو على كلّ شيء قدير . آنگاه تسبيح حضرت زهرا عليها السّلام را بگويد كه در تعقيب هر نماز واجب وارد شده است .
سپس تسبيح معروف آن حضرت كه بعد از نمازش وارد شده را بگويد ، و آن چنين است : سبحان ذي العزّ الشّامخ المنيف سبحان ذي الجلال الباذخ العظيم سبحان ذى الملك الفاخر القديم سبحان من لبس البهجة و الجمال سبحان من تردّى بالنّور و الوقار سبحان من يرى أثر النّمل في الصّفا سبحان من يرى وقع الطّير في الهواء سبحان من هو هكذا و لا هكذا غيره ؛ منزّه است صاحب عزّت بلند افراشته ، منزّه است
هامش
( 1 ) . جنّة المأوى ، 230 ، حكايت 8 .