و به طريق ديگرى نيز اين حديث را روايت كرده و در آن افزوده : و هرگاه مؤمنى را ببينند او را گرامى دارند ، و چنانچه منافقى را مشاهده كنند از او دورى گزينند و به هنگام مرگ بىتابى ننمايند ، و در قبرهايشان با يكديگر ديدار مىكنند .
مىگويم : محل شاهد فرمودهء آن حضرت عليه السّلام است : چنانچه در جايى حضور يابند شناخته نشوند و هرگاه غايب باشند كسى جستجويشان نكند . . . زيرا كه آن حضرت - عليه الصلاة و السلام - با اين سخن بر خوبى گمنام ماندن از مردم و مذمت مشهور شدن در بين آنها دلالت فرمود ، و بدين جهت تمام اين حديث را آوردم كه فوايدش بسيار است . و از جمله مطالبى كه متناسب با آن زمان است اين ابيات مىباشد :
خفيت عن العيون فأنكرتني * فكان به ظهورى للقلوب
و أوحشني الأنيس فغبت عنه * لتأنيسي بعلّام الغيوب
و كيف يروعني التفريد يوما * و من أهوى لديّ بلا رقيب
إذا ما استوحش الثّقلان منّي * أنست بخلوتي و معي حبيبي
از ديدهها مخفى ماندم پس ديدهها مرا نشناختند ، و از اين جهت براى دلها آشكار شدم . و مونس من به وحشتم انداخت لذا از نظرش غايب شدم ، چون به خداى علام الغيوب انس يافتم . و چگونه روزى تنهايى مرا بيمناك خواهد ساخت ، درحالىكه محبوب من - به دور از رقيب - نزد من است . چنانچه جن و انس از من وحشت كنند ، به خلوت خود مأنوس باشم و حبيبم با من است .
پنجاه و نهم : تهذيب نفس
و پاكسازى درون از صفات پليد ، و زيور دادن آن به وسيلهء اخلاق پسنديده ، و اين امر در هر زمان واجب است ، ولى ياد كردن آن بهطور خصوص در وظايف زمان غيبت حضرت ولى عصر - عجّل اللّه فرجه الشريف - از اين جهت است كه درك فضيلت صحبت او و قرار گرفتن در عداد اصحاب آن جناب بستگى به آن دارد . به دليل روايتى كه نعمانى رحمه اللّه به سند خود از امام صادق عليه السّلام آورده كه فرمود : هركس دوست مىدارد از اصحاب حضرت قائم عليه السّلام باشد بايد كه منتظر باشد و در اين حال به پرهيزكارى و اخلاق نيكو رفتار نمايد ، درحالىكه منتظر باشد ، پس چنانچه بميرد و پس از مردنش قائم عليه السّلام بپاخيزد ، پاداش او همچون پاداش كسى خواهد بود كه آن حضرت را درك كرده است ، پس كوشش كنيد و در انتظار بمانيد . گوارا باد شما را اى گروه مشمول رحمت خداوند . « 1 »
هامش
( 1 ) . غيبت نعمانى ، 106 .