واضح را نازل كردهايم كتمان مىكنند پس از آنكه آنها را در كتاب آسمانى براى مردم بيان داشتهايم ، آنان را خداوند لعنت مىكند و جن و انس و ملائكه نيز لعنت مىكنند . و فرمودهء خداى تعالى :
وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ
« 1 » و بايد كه از شما [ مسلمانان ] گروهى باشند كه [ مردم را ] به خير دعوت كنند ، و به معروف و نيكوكارى وادارند .
و در خبر وارد شده كه قرآن مطابق مثل معروف : « إيّاك أعني و اسمعى يا جارة » ؛ به تو مىگويم ولى اى همسايه تو گوش كن . نازل شد . اضافه بر دلالت عقل از جهت اينكه غرض از برانگيختن پيغمبران و نصب اوصيا ، و قرار دادن علما و بسيج كردن آنان به نشر علم و روايت نمودن احاديث ، و تشويق كردن مردم به روى آوردن به ايشان و امر شدن مردم به پرسش از اهل ذكر ، همهء اينها براى شناختن راه خداوند ( سبيل اللّه ) و رسيدن به طريق نجات و سعادت است ، پس معلوم شد كه دعوت كردن به راه خداوند وظيفهء هر مسلم عارف است .
دوم : بدون ترديد منظور از « سبيل اللّه » آن راهى است كه با پيمودن آن رضاى خداى تعالى حاصل مىگردد ، چنانكه ترديدى نيست كه آن راه ، شناختن امامان عليهم السّلام و پيروى از ايشان است ، كه اين علّت تامّه است كه رضاى خداى تعالى از بنده بدون آن تحقق نمىيابد ، هرچند كه معتقد به توحيد و نبوت باشد ، كما اينكه شناختن مولايمان صاحب الزمان - عجّل اللّه فرجه الشريف - و پيروى كردن از آن حضرت ، علّت تامهء خشنودى خداى تعالى از بنده است كه بدون آن رضاى خداوند متعال از او حاصل نمىگردد ، و نجات نمىيابد ، هرچند به امامت ساير امامان معتقد باشد و به آن اقرار كند . از همين روى در روايتى كه در بعضى از بخشهاى اين كتاب گذشت از امام صادق عليه السّلام آمده : همانا كسى كه به ساير امامان اقرار كند و دوازدهمين امام را انكار نمايد . لذا همچون كسى است كه به ساير پيغمبران معتقد باشد و حضرت محمد صلّى اللّه عليه و إله را انكار نمايد . لذا منصب شفاعت به مولايمان حضرت حجّت عليه السّلام اختصاص يافته در حديثى كه آن را نيز پيشتر آورديم از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله در وصف امامان و ذكر مناصب ايشان در روز قيامت آمده ، تا آنجا كه فرموده : « و المهديّ شفيعهم » ؛ و مهدى عليه السّلام شفاعتكنندهء ايشان است . با اينكه امامان و پيغمبران عليهم السّلام نيز شفعاى روز قيامت هستند .
و در زيارت جامعه چنين آمده : « أنتم السّبيل الأعظم و الصّراط الأقوم » ؛ شماييد راه بزرگ و استوارترين طريق . . . . البته اين منافات ندارد با تفسير كردن « سبيل » به دين خداوند و مانند آن ، از
هامش
( 1 ) . سوره آل عمران ، آيه 104 .