و در تفسير البرهان « 1 » و كتاب المحجّة به سند خود ، از غيبت شيخ مفيد ، مثل همين را روايت آورده است .
12 - و در آن دو كتاب ، نيز از مسند فاطمه عليها السّلام تأليف شيخ ابو جعفر محمد بن حرير طبرى ، به سند خود از ابان ، از حضرت امام صادق عليه السّلام روايت آمده كه فرمود : هرگاه قائم عليه السّلام بپاخيزد ، خداوند جبرئيل را به شكل پرندهء سفيدى مىفرستد ، پس او يك پاى بر خانهء كعبه و پاى ديگر بر بيت المقدس مىگذارد ، سپس با صداى بلند بانگ مىزند :
أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ ؛
امر خداوند آمد ، در آن شتاب مكنيد . امام صادق عليه السّلام فرمود : آنگاه حضرت قائم عليه السّلام حاضر مىشود و در مقام ابراهيم دو ركعت نماز مىگذارد ، سپس درحالىكه اصحابش كه سيصد و سيزده نفر هستند ، پيرامونش باشند حركت مىكند ، به درستى كه در ميان اصحاب او ، كسانى هستند كه شبانه از رختخواب خود هجرت مىكنند ، پس خروج مىنمايد و با او سنگ [ مخصوصى ] هست ، كه چون آن را افكند ، از زمين گياه مىرويد .
13 - و رئيس المحدّثين شيخ صدوق در كتاب كمال الدين ، به سند صحيحى از امام صادق عليه السّلام روايت آورده فرمود : اوّلين كسى كه با حضرت قائم عليه السّلام بيعت مىكند ، جبرئيل عليه السّلام است ، كه به صورت پرندهء سفيدى نازل مىشود و با آن حضرت بيعت مىنمايد ، سپس يك پاى بر بيت اللّه الحرام و پاى ديگر را بر بيت المقدس مىگذارد و با صداى رسايى كه همهء جهانيان آن را مىشنوند بانگ مىزند :
أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ .
« 2 »
مىگويم : اين دو حديث دلالت دارند بر اينكه منظور از امر اللّه در آيه ، ظهور حضرت قائم - عجّل اللّه فرجه الشريف - مىباشد ، و اينكه جبرئيل در آن هنگام اين آيه را مىخواند ، به جهت دلالت نمودن بر همين مطلب و نكوهش منكران و شتابكنندگان است و اللّه العالم .
14 - و در تفسير البرهان ، به نقل از عيّاشى ، از هشام بن سالم ، از بعضى اصحابمان ، از حضرت ابو عبد اللّه امام صادق عليه السّلام آمده كه راوى گويد : از آن حضرت عليه السّلام دربارهء فرمودهء خداى تعالى :
أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ
سؤال كردم . فرمود : هرگاه پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله وقوع چيزى را در وقت معيّنى خبر داد ، آن فرمودهء خداوند است كه : امر الهى آمد ، پس در آن شتاب مكنيد ، تا آن وقت فرا رسد . حضرت صادق عليه السّلام فرمودند : اگر خداوند چيزى را خبر دهد كه واقعشدنى است ، گويى كه آن واقع شده است . « 3 »
هامش
( 1 ) . تفسير البرهان ، 2 / 359 ، ذيل سورهء نحل ، ح 1 .
( 2 ) . كمال الدين ، 671 ، ح 18 .
( 3 ) . تفسير البرهان ، 2 / 360 ، ح 6 .