تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مكيال المكارم في فوائد دعاء للقائم ( ع ) ( مكيال المكارم در فوائد دعا براى حضرت قائم ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 219

مساهمون:

ص٢١٩
بگرياند ، بهشت براى او خواهد بود و هركس گريه كند و بيست تن را بگرياند ، بهشت براى او است و هركس گريه كند و ده نفر را به گريه درآورد ، بهشت براى او خواهد بود و هركس بگريد و يك تن را بگرياند ، بهشت براى او است و هركس خود را شبيه به گريه‌كنندگان سازد ، بهشت براى او خواهد بود . 10 - روضهء كافى به سند خود از عبد الحميد وابشى ، از حضرت ابو جعفر امام باقر عليه السّلام روايت آورده كه گويد : به آن حضرت عليه السّلام عرض كردم : همسايه‌اى داريم كه تمامى حرام‌ها را مرتكب مىشود تا آن‌جا كه نماز را هم ترك مىكند ، تا چه رسد به غير آن ! فرمود : سبحان اللّه ! و از اين بالاتر را خبر ندهم كسى كه از اين شخص بدتر است ؟ ! عرضه داشتم : چرا ! فرمود : ناصبى ( دشمن ما ) از او بدتر است ، همانا هيچ بنده‌اى نيست كه اهل البيت نزد او ياد شوند ، پس به خاطر ما رقّت كند ، مگر اين‌كه فرشتگان پشت او را مسح نمايند و تمامى گناهانش آمرزيده شود ، مگر اين‌كه گناهى مرتكب شود كه او را از ايمان بيرون برد . و شفاعت پذيرفته مىشود ، ولى دربارهء ناصبى پذيرفته نيست و همانا مؤمن براى همسايه‌اش شفاعت مىكند ، درحالىكه حسنه‌اى ندارد ، پس مىگويد : پروردگارا ! اين همسايه‌ام اذيت را از من دور مىنمود ، آن‌گاه دربارهء او شفاعت مىكند ، پس خداى - تبارك و تعالى - فرمايد : من پروردگار تو هستم و من شايسته‌ترين كسى هستم كه از سوى تو پاداش دهد ، سپس خداوند او را به بهشت داخل مىنمايد و حال آن‌كه هيچ حسنه‌اى برايش نيست . و به درستى كه كم‌ترين شفاعت‌كننده از مؤمنين ، براى سى نفر شفاعت خواهد كرد ، در آن هنگام است كه اهل آتش مىگويند :
فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ
« 1 » ؛ پس ما را نه شفاعت‌كنندگانى هست و نه دوست صميمى . « 2 » 11 - و در « كامل الزيارات » و غير آن ، در حديث معاوية بن وهب روايت آمده كه حضرت امام صادق عليه السّلام در سجدهء خود دعا كرد ، تا آن‌جا كه گفت : و رحمت آور بر آن ديده‌هايى كه به خاطر ما اشك‌ها فرو ريختند . و رحمت آور بر آن دل‌هايى كه به خاطر ما بىتاب و سوزان شدند . و رحمت آور بر آن فرياد و مويه كشيدنى كه به خاطر ما است . « 3 » گريستن در فراق امام عصر عليه السّلام : و امّا آنچه بر فضيلت گريستن در فراق آن حضرت عليه السّلام و به خاطر محنت‌هايى كه بر آن جناب وارد مىگردد به‌طور خاصّ دلالت مىكند ، رواياتى است از
هامش
( 1 ) . سوره شعرا ، آيه 100 و 101 . ( 2 ) . روضه كافى ، 101 ذيل ح 72 . ( 3 ) . كامل الزيارات ، 117 .