و نيز به سند صحيحى از حضرت ابى عبد اللّه صادق عليه السّلام است كه فرمود : خداى - عزّ و جلّ - به داوود وحى فرمود : همانا بندهاى از بندگانم حسنهاى انجام دهد كه بهشت خود را بر وى مباح سازم . داوود عليه السّلام عرضه داشت : پروردگارا ! آن حسنه كدام است ؟ فرمود : بر بندهء مؤمنم سرور و خوشحالى وارد نمايد ، هرچند به وسيلهء يك دانه خرما . داوود عرضه داشت : پروردگارا ! شايسته است آنكه تو را شناسد اميدش را از تو نبرد . « 1 »
69 - به آسانى به حساب او رسيدگى مىشود
70 - مونس مهربان در عالم برزخ و قيامت
و بر اين دو مكرمت دلالت مىكند روايتى كه در اصول كافى به سند صحيحى از سدير صيرفى آمده كه گفت : حضرت ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام ضمن حديثى طولانى فرمود : هنگامى كه خداوند مؤمن را از قبرش برانگيزد ، صورتى با او خارج شود كه پيشاپيش وى راه رود ، كه هرگاه مؤمن يكى از اهوال قيامت را بنگرد آن مثال به او گويد : هراسان و غمگين مباش ، مژده باد تو را به خوشى و كرامت خداى - عزّ و جلّ - تا اينكه در پيشگاه خداى - عزّ و جلّ - بايستد پس به آسانى او را محاسبه نمايد و به سوى بهشتش فرمان دهد ، درحالىكه آن صورت پيش روى اوست . مؤمن به آن گويد : خدايت رحمت كند چه خوب كسى بودى كه از قبر همراهم درآمدى و همواره مرا به شادمانى و كرامت الهى مژده دادى تا آن را ديدم . پس از آن گويد : تو كيستى ؟ مىگويد : من همان شادمانى و سرورى هستم كه در دنيا بر برادر مؤمنت وارد كردى . خداى - عزّ و جلّ - مرا از آن سرور آفريد تا تو را مژده دهم . « 2 »
مىگويم : توضيح استدلال اينكه مكرر بيان كردهايم كه بدون ترديد مولاى ما صاحب الزمان و پدران بزرگوارش عليهم السّلام بر اثر دعاى مؤمن براى تعجيل ظهور و فرج مولايمان صاحب الزمان عليه السّلام خوشحال و مسرور مىشوند . بنابراين به نحو تامّى تمام آثارى كه بر خرسند كردن مؤمنين مترتب است بر اين دعاى شريف مترتّب مىگردد . و همينطور است ساير امورى كه موجب سرور و شادمانى آن حضرت مىشود . در مكرمت سى و پنجم روايت ديگرى كه به گونهء كاملترى بر اين معنى دلالت دارد آورديم .
هامش
( 1 ) . كافى : 1 / 189 .
( 2 ) . كافى : 1 / 190 .