لازم سنگر ايجاد كنند ، و جاهاى سوق الجيشى را به هر شكل ممكن در دست بگيرند و خود ، سپاهيان سواره را به همراه خود برداشت و تا وادى حمراء پيش تاخت .
اين تدبير از نظر سوق الجيشى تا حدّى درست بود ، ولى هنگامى كه در سمت مدينهء تنگه ، با سپاه عبداللَّه بن سعود مصادف شد ، آنها را دنبال كرد و وادار به عقب نشينى نمود .
در اين اثنا پيادگان مصرى ، وهّابيانى را كه در پشت كوههاى جنوبى تحصّن كرده بودند فرارى داده ، سنگرهايشان را ضبط كردند و آنها را از نقطهء ورودى تنگه تا نقطهء خروجى آن تعقيب نمودند .
وهّابيان فرارى هنگامى به نقطهء خروجى تنگه رسيدند كه پيشاهنگان احمد طوسون پاشا براى شناسايى و بررسى راهها از كوههاى جنوبى سرازير شدند و راه فرار وهّابيان را بستند و آنها را وادار به عقب نشينى نمودند . و آن گروه از وهّابيان كه در ميان دو شاخهء لشكر مصر محصور شدند ، از ترس جانشان به سوى احمد طوسون حملهور گشتند .
گرچه در واقع قلع و قمع وهّابيان امكان پذير بود ، ولى نظر به اينكه تعداد سواريانى كه همراه احمد طوسون پاشا بودند ، اندك بود و قدرت مقاومت در برابر وهّابيان را نداشتند و هنگام رو در رويى با لشكر انبوه وهّابيان فرار را بر قرار ترجيح دادند و تنها 9 نفر همراه او ، پا برجا ماند . سرانجام پيادگانى از كوه سرازير شده ، آنها را از دست وهّابيان نجات دادند و به ينبع بحرى رساندند .
مطابق تحقيق ، تعداد وهّابيانى كه در اين نبردِ نابرابر شركت داشتند ، بالغ بر پنجاههزار نفر بود .
احمد طوسون پاشا سرگذشت تلخ شكست خود را از ينبع بحرى به
تاريخ الوهابيين ( تاريخ وهابيان ) ( فارسى ) — صفحة 121
مساهمون: مهدى پور
ص١٢١