« خداوندا مرا چنان كن كه از پدرومادرم همانند پادشاهى ستم پيشه بترسم ، و چون مادرى مهربان با آنها خوشرفتارى كنم ، خدايا فرمانبردارى و نيكوكارى درباره ايشان را در نظرم از لذّت خواب در چشم خوابآلوده لذيذتر ، و در كام دلم از آب گوارا در مذاق آدم تشنه گواراتر ساز . تا خواستهى آنان را برخواستهى خويشتن مقدّم بدارم ، و خشنودى ايشان را بر خشنودى خود برگزينم ، و نيكوئى ايشان را دربارهى خودم - هر چند كم باشد - افزون بينم ، و نيكوئى خويش را درباره ايشان ، گرچه بسيار باشد ، كم شمارم . » « 1 »
چه كسى مىتواند از كنار اين سخنان بىتفاوت بگذرد و در اعماق دلش تأثير نكند . اينكه مىفرمايد : « چون پادشاهى ستم پيشه از آنها بترسم » با آنهمه نزديك بودن و در كنار هم زندگى كردن ، و آگاهى داشتن از اينكه از خودش به او مهربانتر هستند ، ترس احترام و تعظيم است ، نه ترس حساب و كتاب ، و عتاب و خطاب .
منظور آن هيبت پدرى است كه جز عارفان نمىتوانند عمق آن را دريابند .
زهراى مرضيّه سلام اللّه عليها كه محبوبترين خلق در نزد پيامبر اكرم ، و پارهى تن آن حضرت بود ، مىفرمايد : « هيبت پيامبر مانع آن بود كه با آن حضرت سخن بگويم . »
در نظر پدر و مادر چيزى گرانبهاتر از نيكوكارى فرزندان نيست ، و علىرغم اينكه بر فرزندان يك وظيفه است و اداى
هامش
( 1 ) - صحيفه سجّاديه ، نيايش بيست و چهارم .