در مرزهاى خود به لخت كردن مسافر دست بزنند ، حاضرند در سرزمينهاى ايران به صورت محافظ مسافر را همراهى بنمايند .
شايد هم اين عملشان از ترس مجازات باشد . كردها در گروههاى ده تا بيست نفرى براى جنگ كردن گردهم مىآيند و بعضى اوقات هم دهكدهها و شهرها را تا حدود آناتولى مورد تاختوتاز و دستبرد قرار مىدهند . در عمليات مهمتر چندين گروه با هم دستبهيكى مىشوند و آنچه را كه به غنيمت گرفتهاند عادلانه بين خود تقسيم مىكنند . خيلى به ندرت اتفاق مىافتد كه از اين عمليات دست خالى برگردند .
عشاير حكارى ، بلبان ، مهروان و بيلان يا كردهاى جلگه كه مستقيما زير فرمان شاهزاده وليعهد هستند ، به دليل طبيعت چوپانى و مواظبت از گلهها ، به اندازهى ديگر عشاير دست به راهزنى نمىزنند . با اين حال برخورد با آنها در خارج از منزلگاهشان كمتر از خطر روبهرو شدن با ديگر عشاير نيست .
كردها از لحاظ تمول به دو طبقه تقسيم مىشوند . ثروت كردها منحصرا در گلهها و تملك دهكدهها خلاصه مىشود . ساكنان كليهى اين دهكدهها را تقريبا نسطوريها تشكيل مىدهند . درجهى اعتبار و احترام يك كرد با تعداد افرادى كه مىتواند به خوبى از آنها نگاهدارى كند ، بستگى دارد . ارباب غالبا افراد خود را براى دستبرد زدن به خارج روانه مىنمايد . آنها هم غنايم را دست نخورده نزد ارباب مىبرند و سهم موعود را دريافت مىدارند .
منزلگاه بزرگان كرد فوق العاده بد و ناراحت است ، زيرا در تمام كردستان به استثناى قصرهاى مستحكم بيگها اقامتگاه متوسطى هم پيدا نمىشود و ارزش خانهى ثروتمندترين آنها از خانهى روستاييان ايران بيشتر نيست . خانهها محقر با سقف كوتاه و بدون پنجرهاند و از سوراخهاى گردى كه در سقف تعبيه شده است ، نور مىگيرند . اين سوراخها را هنگام شب با سنگهاى مسطح مىپوشانند .
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 317
مساهمون: گاسپار دروويل
ص٣١٧