بدهد . زاير تمام افراد خانواده و خدمهاش را با خود همراه مىبرد و از اينرو كاروان عظيمى به راه مىافتد كه غالبا ازدحام و بىترتيبيهايى را موجب مىشود .
از آنجا كه تهيهى وسايل زندگى در كاروانهاى به اين بزرگى كارى بس دشوار است و فقط در شهرها و دهكدههاى مسير فراهم آوردن نيازمنديها امكان دارد ، لذا اشخاص ثروتمند به ترتيب زير عمل مىكنند :
براى حمل اسباب سفر و آذوقه از قبيل آرد ، برنج ، روغن ، خشكبار ، مرغ ، قهوه ، قند و غيره تعدادى شتر آماده مىنمايند كه با سرعت يكنواختى در حركت هستند . رييس خانواده با زنها و فرزندانش با اسب سفر مىكنند و فقط چند نفر از خدمه را به دنبال دارند . اسبهاى باركش كه حامل چادرها و ضروريات اوليه از قبيل رختخواب ، فرش ، وسايل آشپزخانه ، هيزم و سقا « 1 » هستند هرروز دو ساعت زودتر حركت مىكنند .
به مجرد رسيدن به منزلگاه فراشها چادرها را برپا مىكنند . تعداد چادرها سه دستگاه است يكى براى رييس خانواده ، دومى براى زنها و بچهها و ديگرى براى خدمه .
كاروانهايى كه در نزديكى دهكدهها اردو مىزنند ، مرغ و گوسفند به قيمت ارزان تهيه مىنمايند و چنانچه تا منزل بعدى تا چند روز آبادى ديگرى وجود نداشته باشد ، گوسفند را به دنبال خود راه مىاندازند . از جمله ، پس از عبور از بصره كه مجاور كوير است بايد انتظار چنين وضعى را داشت .
رييس خانواده كه دو ساعت با باروبنه فاصله دارد ، با تانى مىراند ، به طورى كه موقعى كه به منزلگاه برسد ، چادرها براى پذيرايى آماده باشند . زنها هم به طورى كه گفته شد ، سواره سفر مىكنند و تنها در موقع كسالت در نوعى سبد ( كجاوه ) قرار مىگيرند كه گرچه بسيار خستهكننده است با اين حال از اسبسوارى راحتتر است . اضافه مىكنم كه استفاده
هامش
( 1 ) - كيسههاى بزرگى از چرم ( مشك يا خيك ) كه در آن آب نگاهدارى مىشود .