را به شكل ديگرى با تانى از زمين بلند مىكنند . در وقفهاى كه موزيك ( صداى ضرب و آواز ضربگير ) مشخص مىكند ، ورزشكاران روى يك پا مىايستند و بازوهاى خود را به صورت صليب باز مىكنند و مدت چند ثانيه اين دو چماق عظيم را با قدرت غير قابل تصورى در هوا نگاه مىدارند . اين ورزش گاهى بيش از دو ساعت طول مىكشد و در اين فاصله مرتبا ميلها را با ميلهاى سنگينتر عوض مىكنند تا آنجا كه ديگر بلند كردن آخرين آنها تقريبا غيرممكن گردد . وزن سنگينترين ميلها در حدود شصت ليور است و بلند كردن آن به مراتب از بلند كردن يك تفنگ پيادهنظام از نوك سرنيزهى آن دشوارتر است . قايممقام با اطمينان مىگفت كه اين ورزش از زمانهاى بسيار دور باستانى در ايران مرسوم بوده ، به منظور باز كردن عضلهى بازوهاى جوانان و عادت دادن آنها به حركت درآوردن سلاحهاى سنگين اختراع گرديده است .
كسى كه موفق شده باشد سنگينترين ميلها را بلند كند ، برندهى اين ورزش خستهكننده اعلام مىگردد و از فردفرد حاضرين هديهاى دريافت مىدارد .
سپس نوبت به كشتىگيران مىرسد . كشتىگيران قبلا بدن خود را با روغن مشتومال مىدهند كه هم قابليت انعطاف بيشترى پيدا كنند و هم اينكه تا آنجا كه ممكن است ، كمتر مجال قبضهكردن به حريف بدهند . قبل از شروع كشتى دو حريف دوستانه به يكديگر سلام مىكنند و دست راست خود را روى سر مىبرند و آن را مىبوسند . آنگاه يكديگر را در شرايط مساوى محكم مىگيرند و متقابلا يك بازو به زير و بازوى ديگر را به روى شانهى طرف مىگذارند . اين حالت مدت زيادى طول نمىكشد چون بلافاصله خود را به زانو و يا روى شكم مىاندازند .
در فن كشتىگيرى موضوع زمين زدن حريف در بين نيست ، بلكه بايد پشت او را به خاك آورد و از اينرو ماهرترين كشتىگيران از اولين فرصتى كه به دست مىآورند باعجله خود را روى زانو و دو دست مىاندازند . در اين وضعيت كشتىگير غالبا از موقعى كه سرپا ايستاده است خطرناكتر مىباشد . كشتىگيران معمولا از اين موقعيت براى سرنگون كردن حريف استفاده مىنمايند .
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 217
مساهمون: گاسپار دروويل
ص٢١٧