باشد ، ديگرى پذيرفته و توبه كند . » آنان پيشوايشان ابن كوّاء « 1 » را برگزيدند .
امام با او بحث كرد و دليل و برهان كامل اقامه كرد و او را در جاى خويش نشاند ؛ اما آنان باز نپذيرفته و به سركشى و عناد خود ادامه دادند . امام همچنين ابن عباس را براى مناظره با آنان نزدشان فرستاد تا بر آنها اتمام حجت كند . امام پيش از فرستادن ابن عباس به وى توصيههايى كرد كه در اين نامه آمدهاند .
( لا تخاصمهم بالقرآن فإنّ القرآن حمّال ذو وجوه ) امام در خطبه هجدهم در توصيف قرآن فرموده است : « همانا قرآن داراى ظاهرى زيبا و باطنى ژرف و ناپيداست ، مطالب شگفتآور آن تمام نمىشود ، و اسرار نهفته آن پايان نمىپذيرد و تاريكىها بدون قرآن بر طرف نخواهد شد . » « 2 » در اختلافات فقهى به آيات فراوانى برمىخوريم كه هرمذهبى از آن برداشت متفاوتى دارد . براى نمونه آيه وضو كه هريك از مذاهب برمبناى اختلاف برداشت خود از آيه بهگونه متفاوتى وضو مىگيرند : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد
هامش
( 1 ) . وى عبد اللّه بن عمرو از قبيله بنى يشكر است كه نسبشناس معروفى بود . او رهبر نخستين فرقه خوارج بود . آنان على عليه السّلام و عثمان و اصحاب جمل و صفين را تكفير مىكردند و امامت را در غير قريش جايز مىشمردند و به شورا باور داشته و بيعت را تنها از آن خدا مىدانستند . براى آگاهى بيشتر نك : المعارف ، ابن قتيبة : 534 ؛ معجم البلدان : 214 ؛ الملل و النحل : 1 / 106 ؛ تاريخ طبرى : 6 / 35 و 4 / 46 ؛ الفتوح ابن اعثم : 2 / 251 ؛ شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد : 2 / 30 ؛ الطبقات ابن سعد : 5 / 182 ؛ روج الذهب : 2 / 405 ؛ الكامل ابن الاثير : 3 / 326 ؛ المعيار و الموازنة :
187 .
( 2 ) . « و إنّ القرآن ظاهره أنيق و باطنه عميق ، لا تفنى عجائبه و لا تنقضي غرائبه و لا تكشف الظّلمات إلّا به » نهج البلاغه : خطبه 18 .